زن و رهایی

هراس از حق

2012-02-05T12:51:00.003+03:30

*مهریه* شاید تنها موردی باشد که کفه قوانین خانوادگی را کمی به سود زنان تغییر میدهد. بر طبق قوانین مردان حق مطلق در خصوص طلاق دارند,ریاست خانواده با آنهاست،فرزندان تحت ولایت آنها هستند،می توانند مانع اشتغال همسرانشان بشوند،میتوانند در آن واحد همسران متعدد داشته باشند و و و .اما در مقابل تمام اینها قانونگذار زنان را فقط مستحق مهریه دانسته است.

مردان از اکثر حقوقشان به راحتی دفاع می کنند و آنها را مطالبه می کنند اما زنان ما حتی در برخورداری از حق مهریه هم تردید دارند.این تردید از آنجا ناشی می شود که وقتی در مهمانی نشسته ایم همگی شروع به سرزنش فلان خانمی می کنند که مهریه اش را مطالبه کرده است و یا اینکه عجب زن بی حیایی که به همشرش گفته است مهریه اش را می خواهد (حالا هرچند هم که به شوخی گفته باشد) و یا اگر بشونیم زنی مثلا ماهی یک سکه به عنوان مهریه از همسرش دریافت می کنند او را زنی سنگدل و سرکش می خوانیم.

نتیجه اش شده است انبوه پرونده هایی که زنان فقط بعد از وقوع اختلاف و به عبارت دیگر در زمان جنگ مهریه اشان را می خواهند و یا از آن به عنوان ابزاری برای تحت فشار گذاشتن مرد برای طلاق توافقی استفاده می کنند.

بسیاری از زنان پابه پای همسرانشان کار می کنند و زمانی که موفق به خرید ملکی یا خودرویی می شوند اگر قبول کنند که سند را به نام هر دو تنظیم نمایند اقدام به بذل مهریه خود هم می کنند.در حالیکه در واقع در ازای سهمی که به نام آنها می شود خودشان پول پرداخت کرده اند.

علاوه بر اینها رسانه ها نیز(چه در فیلمها و سریالها و چه در انواع گزارشهای خبری) به شدت زنانی را که در خصوص مهریه خود اقدام می کنند تقبیح می نمایند

به عبارت دیگر زنان خود را واقعا مستحق دریافت مهریه نمی دانند.آنها خودشان هم میگویند" اگر مرا مجبور نمی کرد این کار را نمی کردم..و یا "من نمی خواهم اذیتش کنم" و خیلی سخنان دیگر که همگی نشان از عذاب وجدان زنان ما برای دریافت مهریه دارد.

خوب است بدانیم زنان به محض وقوع عقد ازدواج مالک مهر می شوند و هیچ عاملی نمی تواند در این حق خللی وارد کند.و باید بدانیم مهریه مال روزهای جنگ نیست.یک زن هر زمانی که بخواهد می تواند طلبش را از همسرش مطالبه نماید و قطعا نباید هیچ کس را بابت آنچه حق اوست سرزنش و محکوم کرد.

پی نوشت:این مطلب به هیچ عنوان در دفاع از مهریه های سنگین و خارج از توان مردان که به شکلی غیر واقعی و فانتزی در جامعه مرسوم شده است؛ نمی باشد.

حق اوست.فقط حق او!!

2012-01-24T18:18:00.001+03:30

"واقعا با فلانی رفته خانه؟یعنی با یکی دوبار رستوران رفتن راضی شده به
سکس؟خب تکلیف چنین دختری معلومه دیگه.هر بلایی هم سرش بیاد حقشه.!! من که
هیچ وقت همچین کاری نمی کنم.چه دختر بی حیایی!هیچ دختر متشخصی این کارو
نمی کنه.!!"
از این دست جملات کم نشنیده ایم.اما درد آنجاست که بیشتر گویندگان این
جملات خود زنان و دختران هستند.گویندگان این جملات دو دسته هستند یا آنها
که مذهبی هستند و معتقدند دختران باید با حجب و حیا رفتار کنند و یا آن
گروهی که مذهبی نیستند و معتقدند دختران باید متشخصانه و با کلاس رفتار
کنند.
جزء کدام گروه بودن تفاوتی نمی کند.هر دو تحت تاثیر یک تفکر این حرف را
میزنند.تفکر مردسالاری که زنان را باکره میخواهد.تفکر مردسالاری که رابطه
جنسی را حق مردان می داند.تفکر مردسالاری که به دنبال کنترل بدن زنان است
و به خوبی موفق به این کار شده است.آنقدر با نفوذ بوده که در عمق جان
زنان ما هم نفوذ کرده است که از یک جایی به بعد دیگر لازم نبوده خودش
کاری انجام دهد.او کناری نشسته و شاهد کنترل زنان توسط خودشان بوده
است.او با آرامش به درگیری زنان با خودشان نگریسته و لبخند بر لب به بار
نشستن هدفش را تماشا کرده است.
زنان به قضاوت می نشیند .به راحتی همنوعانشان را محکوم می کنند و بعضا
آینده دختری را به سیاهی می کشانند.نمی دانم در آن زمان که این سخنان را
می گویند چه حسی درون آنها است: آیا به خودشان نمی اندیشند که با همین
تفکر از بسیاری لذات زندگی محروم شده اند؟
چرا به جای آنکه قید و بندهایی که به سود دیگران است را بر داریم خودمان
ابزاری میشویم برای افزایش این حد و حدود آزار دهنده؟؟؟
چرا وقتی می گویند دختری به منزل پسری رفته است و یا می فهمییم دختری
تجربه سکس داشته است حمایتش نمی کنیم؟چرا نمی گوییم حقش بوده است؟خواسته
و تصمیم گرفته از حق خودش بر بدنش استاده کند و به هیچ کس دیگری ارتباطی
ندارد؟چرا نمی اندیشیم روزی خود ما یا دختر ما در همین موقعیت است و اگر
ما الان کمک نکنیم او هم مجبور میشود به خودسانسوری.مجبور میشود به گذشتن
از بدیهی ترین حقوقش و اگر خیلی شجاع باشد محکوم می شود به بی حیایی و یا
بی کلاسی!!
باور کنیم نیاز جنسی هر کسی و نحوه کنار آمدن با آن به خود شخص مربوط است
و اگر پسری می تواند در همان بار اولی که با دختری آشنا می شود پیشنهاد
را مطرح کند دختر هم حق دارد در همان بار اول این پیشنهاد را بپذیرد.شاید
بخواهد پسری را فقط از باب رابطه جنسی بخواهد و شاید بخواهد با پسری
دوست باشد بدون اینکه هیچ وقت با او رابطه ای داشته باشد.اینها هیچکدام
بر دیگری برتری ندارد.اینها تنها دو شیوه زندگی هستند که هر کسی خودش
انتخاب می کند و نباید قضاوت شوند.
بگذاریم از بدیهی ترین حقوق زندگیمان با آرامش استفاده کنیم و خودمان
تیشه ای که دیگران به دستمان داده اند را به ریشه خودمان نزنیم.

هر مجرم یک انسان متفاوت است!

2012-01-20T11:52:00.001+03:30

سیستم قضایی ما انعطلف ندارد
همه چیز صفر و یک است
همه با یک خطکش اندازه میشوند و محک میخورند:مهم نیست مردی از روی
عصبانیت لحظه ای بر سر راننده تاکسی داد کشیده است و کار به ضرب و جرح
رسیده و یا همان مرد بر اثر عادت هر روز و بر سر هر دلیل بی دلیلی همسرش
را کتک می زند.
قانونگذار هردو را به ضرب و جرح متهم و در نهایت به یک میزان مجازات می کند.
موارد اندکی هم وجود دارد که به قاضی اختیار داده است شرایط خاص متهم را
ببیند ،بررسی کند و بر ان اساس رای دهد.

موکلم اینبار زنی است حدودا ۴۰ ساله.کارمند و مادر فرزندی ۱۲ ساله.نمونه
ای از هزاران خانواده ای که همیشه بر اساس قانون رفتار کرده اند.اما
انسان است دیگر.جایز الخطاست.در یک غروب پایزی با پیرمردی که مدعی است
ناگهانی وارد خیابان شده است تصادف می کند و علیرغم تلاشش برای رساندن
مصدوم به بیمارستان او فوت می شود.
رای قاضی پرونده : پرداخت دیه و دوسال حبس!
طبق قانون اگر این زن از صحنه جرم هم فرار می کرد مجازاتش می توانست همین
باشد.به عبارت دیگر قاضی شرایط خاص زن را در نظر نگرفته است
یکسال است زندگی بر این زن و اطرافیانش حرام گشته
هر روز چشمانش پر از اشک است
هر روز فرزندش دلهره دارد که مادر را برای دو سال نمی بیندو ....
قانونگذار در این موارد راههایی پیش پای قاضی گذاشته است:تعلیق،کیفیات مخففهو ..
اما قاضی ملبس به لباس روحانیت پرونده اما ترجیح داده است چشمهایش را
ببندد و با سختگیرلنه ترین لحن تصمیم بگیرد.
انچه بر این زن در این مدت گذشته است کمتر از حبس نمیتوانسته اورا متنبه
کند، که قطعا عذاب وجدان گرفتن زندگی یک انسان بسیار سنگین است.و من می
مانم خواب چگونه به چشمانشان راه می یابد!
اگرچه توانستم مدت حبس را در تجدیدنظر به شش ماه کاهش دهم اما با این
وجود می دانم حتی یک روز هم برای موکلم به معنی مرگ است و من از این جمله
که او بارها به اطرافیان خود گفته است می ترسم: من زنده به زندان نمی
روم!

می خواهم بشینم!

2012-01-16T21:58:00.001+03:30

زن که باشی.
زن که باشی
زن که باشی
یعنی هر روز لباس رزم بپوشی و بروی میدان جنگ.
میادین جنگ متفاوتن.گاهی خانه است گاهی بیرون خانه.گاهی دفتر کار است
گاهی محیط دادگاه.گاهی خیابان گاهی مهمانی.تفاوتی نمی کنند.مهم این است
که در حال جنگیدنی.می گیوم جنگ! اما درواقع از جنگ سختتر است.خیلی
سختتر.در جنگ گلوله و تفنگ.تو تنها نیستی.یک ارتش با هزاران هزار نفر
همراهیت می کنند اما در این کارزارهای زندگی تنهایی.خودت هستی و خودت.در
جنگ گلوله و تفنگ تو مرخصی می گیری و دیگری جایت را پر می کند اما در
اینجا ازمرخصی که خبری نیست هیچ هر روز هم به خط مقدم نزدیکتر می شوی.در
جنگ گلوله و تفنگ یا باید چند سالی را بجنگی و یا دیر و زود تیری بر بدنت
می نشیند و خلاص.اما در کارزار زندگی نه شانس آتش بس وجود دارد و نه این
شانس را داری تا تیری نصیبت شود.
من از جنگیدن خسته ام.میخواهم میدان را خالی کنم.می خواهم جا
بزنم.میخواهم بگویم نتوانستم .دوام نیاوردم.میخواهم بگویم له شدم زیر بار
این زندگی. و دیگر کافی ست....اما می دانم.میدانم این هم جنگی دیگر
است.جنگ با خود واقعیم که اهل کوتاه آمدن و جا زدن نیست.اهل سازش و آتش
بس هم نیست.
آه...
زن که باشی....

سلیقه را تغییر دهیم!

2012-01-05T12:58:00.000+03:30

دستفروشی زنان در مترو هزاران نکته پنهان و آشکا در خود دارد.اینبار ولی موضوعی برایم جلب توجه کرد که قبلا ندیده بودمش.زن کتبهای کوچک جیبی را در دست گرفته بود و میگفت: " کتابهای مورد نیاز خانمها،آموزش مانیکور ناخن،آموزش پخت دسر،صدها راه برا به دست آوردن دل همسر،راههای نرم نگاه داشتن پوست دست و ..."

واقعا اینها نیاز زنان ما است.؟

زنان درون واگنهای ابتدایی و انتهایی مترو طیف وسیعی از زنان با سطح تحصیلات ،درآمد و شان اجتماعی متفاوت را تشکیل میدهند.آنها که این کتابها را چاپ کرده اند و به فروش می رسانند قطعا اشتباه هدف گیری نکرده اند.زنان این کتابها را می خرند.آنها اینها را دوست دارند و به یکدیگر توصیه می کنند.مشکل آنجا است که سلیقه عموم مردم در طول زمان شکل می گیرد.شخصیتهای فیلمها، سریالها و کتابهای ما در اکثر موارد زنانی بوده اند که کلاس آشپزی رفته اند و از فلان شیوه جدید زیبایی حرف زده اند و یا فلان خیاط معروف را به هم معرفی کرده اند.اگر کتابی خوانده اند در راستای همسرداری و کودک پروری بوده است.گویی اراده ای عامدانه خواسته است زنان ما سطحی باقی بمانند.هیچگاه ندیده ایم زنی روزنامه بخواند،از سیاست روز حرفی بزند و یا در برابر مسایل اجتماعی غیر از واکنش های احساسا چیز دیگری برای گفتن داشته باشد.

تمام محدودیتهای جامعه امروزی ایران را می شناسم اما معتقدم ما هم به اندازه کافی تلاش نکردیم تا بتوانیم سلیقه زنانمان را ارتقا دهیم.کاش می توانستیم کتابی چاپ کنیم در قطع جیبی و از حقوق زنان بگوییم.از آنچه بسیاری از همین زنان از آن فرار می کنند.

کاش به زنان می آموختیم اخباری که در جامعه اتفاق می افتد فراتر از صفحه حوادث یک روزنامه یا مندرجات یک مجله زرد است.

کاش به زنان می آموختیم اگر زیبایی را میخواهیم اول برای خودمان باشد و بعد برای رضایت دیگری.

برقراری عدالت مهم است.قانونگذاری بدون تبعیض مهم است.ایجاد فرصتهای برابر هم مهم است.اما این آموزش عمومی را از یاد نبریم.دیگران چه با هدف سیاسی،چه به دنبال کسب درآمد بیشتر فعلا هم سرعتشان بیشتر است و هم قدرتشان.

فقط یک جمله

2012-01-01T13:26:00.003+03:30

تردید یعنی چمدانهایی که پشت در هستند و زنی که ناهار می پزد...

کمی دقت!!!

2011-12-28T19:22:00.002+03:30

علیرغم تشویق بسیاری از دوستان فرصت دیدن نمایش خشکسالی و دروغ نصیبم نشد و به اجبار به خواندن نمایشنامه بسنده کردم.نمی خواهم از ضعف یا قوت نمایشنامه سخنی بگویم که قطعا در حیطه دانشم نیست.اما میخواهم از تصویر آزار دهنده ای بگویم که نویسنده از زنان ارائه می کند.پیام اصلی نمایش نقش دروغ است در از هم پاشیدن خانواده ها.اما آنچه به شدت در این نمایشنامه به رخ کشیده می شود تصویر کلیشه ای از زنانی است که مدام همسر خود را سوال پیچ می کنند،به آنها اعتماد ندارند و مدام در انتظار خیانت همسران خود هستند.

زنانی که علیرغم تحصیلات و برخورداری از آگاهی هیچ تفاوتی میان آنها و زنان روزگار قاجار به چشم نمی خورد جز آنکه نهایتا برای آزار همسر خود، تلاش می کنند حسادت اورا برانگیخته کنند.

چرا به زنان می گوییم باید مراقب همسران خود باشند؟چرا با ارائه این کلیشه های جنسیتی به دختران یاد می دهیم باید همیشه شکاک باشند؟

من میگذرم از توهینی که در پشت این تصورات برای مردان پنهان است و اینکه نشان میدهد مردان قابل اعتماد نیستند.من از دید گاه زنان که می نگرم آنچه می بینم این است که این زنان هستند که مردان را وادار به دروغ می کنند.در این تصویر زنان هرچقدر هم مدرن باشند و اهل کتاب و روزنامه و مشروب و مهمانی باز هم تفاوتی نمی کند.آنها باید با تمام وجود مراقب همسر خود باشند،آنها باید همه نیازهای همسر خودرا برآورده سازند تا مبادا همسرشان سراغ زنی دیگر برود.

اینها آموزش است.هیچ چیز مانند این نوع تصویرسازی ها نمیتواند ذهن زنها و مردهای ما را سرشار از این نوع پیش داوری ها کند.احتیاط کنیم.

سالروز چشم گشودن

2011-12-17T02:02:00.002+03:30

نمیدانم چرا همیشه مادرم برای من سی ساله بود. مادری که خیلی بزرگ می پنداشتمش.مادری که اصلا به نظرم جوان نمیامد.

نمیدانم چرا از دید کودکانه همیشه والدینم علیرغم سن کم برایم خیلی بزرگ بودند.پیر بودند حتی.

حال این روزها پسرکم بارها می پرسد که آیا وقتی او بزرگ بشود من هنوز زنده هستم؟و من میبینم چقدر در نظر اون من سن زیادی دارم.در حالیکه الان دیگر میدانم سی سال زیاد نیست.حتی چهل سال هم زیاد نیست.شاید قدیمی ترها راست میگفته اند که "دل باید جوان باشد".گاهی در اوج 20 سالگی پیر شده ای . گاهی در 60 سالگی هنوز احساس جوانی می کنی.

الان میدانم اختیار پیر و جوانی از جبر زمانه که بگذریم تا حد زیادی در دستان خودمان است.ماییم که تصمیم میگیریم جوان بمانیم یا نه.گاهی چروک ریزی یا موی سپیدی گذر زمان را به رخمان می کشد اما به آیینه که می نگریم اگر احساس رضایت لبخند را بر لبمان بنشاند یعنی تا پیری راه زیادی داریم.

زنان سرزمین من زود پیر میشوند.آنها در کودکی جوان می شوند ودر جوانی پیر. پیری را به آنها تحمیل می کنند.و از آن بدتر این است که پیرشدن برای زنان ما دوست داشتنی نیست.زود پیرمان می کنند و زودتر دلهره های ناشی از آن را بر دوشمان می گذارند.ترس از دست دادن زیبایی،ترس از جذاب نبودن،ترس از چشم همسر افتادن،ترس از بیماری،ترس از کار افتادگی ...همه و همه می شوند استرسهایی که وقتی وارد دهه 40 ام زندگی میشوی از گوشه و کنار ،با شوخی و خنده به تو یاداوری میشوند.

میخواهم یاد بگیرم هر سنی ویژگی های خودش را دارد.زیبایی و احساسات خودش را.تنها باید آنها را شناخت و با آنها روبرو شد.

میخواهم برای فرزندم آنقدر بزرگ نباشم که مرا خارج از دنیایش بداند.و من هیچگاه دوستش نباشم.

میخواهم زندگی کنم.هرچقدر فرصت دارم مهم نیست.مهم این است که از آن استفاده کنم.

سه دهه را زود گذراندم.دهه 30 برایم خیلی مهم بود و میخواستم کارهای بزرگی در آن بکنم ونمیدانم شد یا نشد اما میخواهم در دهه 40 آرزوهایی که دیگر نه آنقدر بزرگ هستند و نه آنقدر رویایی ، به واقعیت تبدیل کنم.

میدانم نمی توان سرعت زمان را کم کرد اما میدانم قدر لحظات این دهه را خیلی بیشتر میدانم.

آخر دیگر 30 ساله شده ام.

مادر نبودن بهتر از مادر بد بودن است!

2011-12-13T12:03:00.002+03:30

به ما دروغ زیاد گفته اند.برخی بی اهمیت بوده اند و برخی تمام زندگی انسان را تحت تاثیر قرار می دهند.یکی از آن دروغها این بوده است که هر زنی یک مادر بالقوه است.ما باور کردیم همگیمان می توانیم مادرانی خوب و عالی باشیم.اما دروغ بود.ایمان دارم که برخی از ما برای مادر بودن ساخته نشده ایم.شاید نمیخواهیم و یا شاید نیاموخته ایم و یا شاید ذاتی باشد اما بهرحال نباید مادر بشویم.امثال ما ،مادر که باشیم یک آب خوش از گلویمان پایین نمی رود.یک روز خشم ناشی از اینکه به دلیل وجود فرزند به کارهایمان نمی رسیم و یا مجبوریم زود بیاییم و دیر برویم وجودمان را پر می کند و روزی دیگر بغض ناشی از دیدن حس تنهایی فرزندی که وجود مادرش را بیشتر میخواهد بر گلویمان فشار می آورد.و آدم بی آنکه بداند می بیند شکسته،خرد شده و تمام قطعاتش به گوشه ای ریخته است.و تلاشش برای چسباندن این قطعات به جایی نمی رسد.و هیچ کس جز آنکه تجربه اش کرده باشد نمی داند وقتی پر از بغض و کینه و خشم و عصبانیت فریاد میزنی و اشک می ریزی فقط یک سخن در گوش تو تکرار می شود "تو مادر بدی هستی"و تو فقط یک پاسخ داری "من نباید مادر می شدم".

پی نوشت1: گاهی فکر می کنم مادری یک شغل است که برای آنکه خوب به سرآنجام برسد باید تمام وقت باشد،پاره وقت که شد ،یا وقتی با شغل دیگری جمع شد،غیر ممکن است که درست انجام شود.

پی نوشت2: کودکم میگوید دیشب که من نبوده ام و آشنایان از او سراغ گرفته اند که مادرت کجاست؟ برای اینکه آنها را مسخره کند به آنها گفته است "مامان مرده".او این را با خنده گفت و من دنیا بر سرم آوار شد.

خودمان باید کمک کنیم.

2011-12-02T16:02:00.001+03:30

چند روز پیش برای جلسه ای به یکی از مراکز مشاوره معروف تهران رفته بودم.15 دقیقه ای منتظر بودم.در این مدت منشی مرکز داشت با تلفن با مراجعین خانم دکتر الف تماس میگرفت و به آنها اطلاع میداد که خانم دکتر به مدت یک ماه ایران نیست و در نتیجه وقت آنها کنسل می شود.اسم خانم دکتر را بارها شنیده بودم.از معدود سکسولوژیستهای ایران هستند.اما آنچه برای من جالب بود طیف مراجعین ایشان بود.در آن 15 دقیقه چیزی حدود 10 تماس گرفته شد که از این 10 نفر اگر اشتباه نکنم 9 نفر آنها مرد بودند.

میدانم این موضوع میتواند اتفاقی باشد و به هیچ عنوان نمیتوان نتیجه گیری کلی کرد که اصولا مراجعین به پزشکان برای درمان مشکلات جنسی بیشتر آقایان هستند اما در همین اندازه مرا به فکر انداخت که دلیلش چه می تواند باشد:

آیا هنوز هم بسیاری از زنان ما مشکلات خود را نمی شناسند؟

ایا زنان ما هنوز رابطه جنسی را رابطه ای یک جانبه میدانند که در آن نقش مفعول را دارند؟

آیا هنوز تحت نام شرم و حیا از روبرو شدن با مشکلات جنسی پرهیز می کنند؟

و یا از اعتماد به مشاورین و پزشکان برای صحبت کردن از خصوصی ترین قسمت زندگیشان می گریزند؟

دلیلشان می تواند هر چیزی باشد اما در مقابل میدانم دلیل مردان برای مراجعه بیشتر به این پزشکان و مشاوران در حسی است که وجود مشکلات جنسی برایشان ایجاد می کند،حسی که قدرت و اعتماد به نفس انها را زیر سوال می برد.موفقیت در رابطه جنسی اهمیت زیادی در زندگی مردان دارد در حالیکه زنان به راحتی از آن چشم پوشی می کنند. زنان به اسانی این بعد از زندگی را حذف می کنند و تلاشی در جهت اصلاحش نمی کنند.این مورد از جمله مواردی است که فرهنگی تحت عنوان شرم؛عفاف،حجب و حیا خشونت زیادی را بر زنان ما تحیمل کرده است و زنان زیادی بدون اینکه آن را بشناسند از کنارش گذشته اند.

باید دخترانمان از نوجوانی بیاموزند آنها نیز یک سوی رابطه ای برابر هستند که اگر زمانی در آن با مشکل مواجه شدند مانند هر بیماری دیگری به دنبال درمان آن باشند.خودمان باید برابری را بخواهیم.

چشمهای بسته!

2011-11-27T14:08:00.000+03:30

روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان بود و میخواهم به این بهانه به دو موضوع اشاره کنم:

۱)

بارها از بسیاری از دوستان شنیده ام آنچه ما از آن سخن میگوییم و برای رفعش مبارزه میکنیم بسیار محدود است و ما بزرگنمایی میکنیم .نمیدانم به چه زبانی باید گفت اینگونه نیست .کافی است کمی فقط دید خود را از محدوده خانواده و اطرفیانمان بیشتر کنیم تا ببینیم زجری که بسیاری از همنوعانمان تنها به واسطه زن بودنشان متحمل میشوند چقدر زیاد است:

شهرهای کوچکتر پر از موارد خشونت رفتاری علیه زنان است و اصولا هیچ کار فرهنگی در این شهرها در جهت رفع این اتفاق نمیشود؛ در جنوب بسیاری از مردان داری چند همسر هستند و تمام این زنها و فرزندانشان با یکدیگر در یک خانه زندگی میکنند.

همکار وکیلم در یکی از این شهرها از دختر میگفت که خانواده اش اورا زیر ماشین انداخته اند و از هرچهار طرف با چماق اورا زده اند تا به ازدواج با پسرعمه اش راضی شود.مشاور مدرسه ای از دخترانی میگفت که همسران جدید پدرشان همسن خود آنها بوده اند.و موارد بسیار دیگری.

هر جای دیگر دنیا وقتی شهرهایی وجود دارند که از ضعف فرهنگی با این وسعت رنج می برند حتی اگر نهادهای دولتی هم دخالت نکنند و قواننین هم حمایتی نباشند،دهها نهاد غیر دولتی تشکیل می شود تا با این موارد مبارزه کنند و حداقل آنکه آگاهی دختران و پسران جوان را افزایش دهند تا از انتشار این مسایل در میان نسل جدید کاسته شود اما در ایران نه قوانینی در این زمینه نوشته می شوند و نه هیچ کار فرهنگی صورت میگیرد گویی ترجیح میدهیم چشمهایمان را ببندیم و نبینیم وجود این مشکلات را ، دریغا که این اتفاقات در برابر چشمهای بسته روز به روز راحتتر رشد می کنند. باید بپذیریم این خشونتها وجود دارند تا با آنها مبارزه کنیم.

۲)

که بسیاری از ما هر کداممان بارها و بارها موضوع این خشونتها قرار گرفته ایم اما یا انقدر برایمان عادی شده اند که اصلا به دید خشونت به آنها نمی نگریم و یا آنها را فراموش کرده ایم و ترجیح میدهیم به یاد نیاوریمشان.!

دلیلش هر چه باشد تفاوتی در وجود مشکل نمیکند.بخواهیم یا نه خشونتها جزیی از زندگی زنهای ما هستند:

یکی به نگاه هرزه همکارانش عادت میکند

یکی به بوق زدن ماشینهایی که رد می شوند

یکی به امر و نهی های محترمانه همسرش

یکی به سوال و جوابهای آمرانه پدرش

یکی به فحش شنیدن از همسر

یکی به کتک خوردن از دست برادر

یکی به گرفتن حقوق کمتر نسبت به همکارن مردش

یکی به انجام کارهای خانه به عنوان وظیفه اش

یکی به عرفهای خانوادگی برای ازدواج با پسر عمو

یکی به تجاوزهای شبانه شوهر

یکی به نگاههای متعجب مردم وقتی در خیابان سیگار می کشد

یکی به لبخندهای کثیف مردان وقتی تنها به پارک میرود

یکی..

خشونت علیه زنان خیلی چیز عجیبی نیست .خیلی راحت اتفاق می افتد،خیلی سریع میشود جزی از فرهنگ و خیلی آسان همه می پذیریمش.

نه آن زنی که مدام همسرش کتکش می زند زن عجیبی است. و نه آن دختری که بابت عفیف بودنش ( که مساوی با بکارت) است باید پاسخگو باشد، از خانواده غیر عادی است.اینها همشهری های ما هستند،هموطنان ما.تعدادشان هم کم نیست که اگر یک امارگیری رسمی صورت می پذیرفت و ترس و حیا به زنانمان اجازه حرف زدن میداد عمق فاجعه مشخص می شد.

اگر از بسیاری از ما بپرسند تا به حال مورد خشونت جنسیتی واقع شده اید، پاسخمان منفی است چرا که نمی شناسیمش اما

همه ما موضوع خشونت هستیم،کمتر یا بیشتر تفاوتی ندارد،مهم این است که

اول باورش کنیم

دوم به یکدیکر بیاموزیم و یادآوری کنیم

سوم آن را نپذیریم و با آن مقابله کنیم

چهارم به دیگران برای مبارزه کمک کنیم

دارم زندگی می کنم!

2011-11-13T21:21:00.003+03:30

تلفنم زنگ می خورد.شماره ایرانسل است.گوشی را بر می دارم.سلام خانم.من ف.. هستم.به سرعت ذهنم فلاش بک می زند.اخرین بار سه سال پیش بود که صدایش را شنیده بودم.زمانی که بالاخره بعد از تلاشی دو ساله موفق شده بود طلاق بگیرد.

خودش را که معرفی کرد کاملا غیر ارادی انتظار داشتم باز هم گریه کند.مانند همه آن دو سال.یک بار همسرش کتکش زده بود.یک بار پولی را که با بدختی از بهزیستی بابت معلولیتش گرفته بود گرفته و مواد خریده بود.یک بار دخترش را از زیر کتکهای پدر نجات داده بود.تمام ان سالها همیشه با گریه با من حرف می زد.

امروز اما،

امروز صدایش گریه نداشت،حتی بغض هم نداشت.خوشحال بود و آرام.گفت که خانه ای گرفته در یکی از شهرهای اطراف تهران و کاری دارد که در خانه انجام می دهد و خودش و دخترش زندگی خوبی دارند.

گفت ممنونم و اینکه همه این زندگی را مدیون شما هستم.گفتم کاری که کردم چیزی جز وظیفه ام نبود و این تماسش برایم خیلی ارزشمند است.

خداحافظی که کرد این بار من بودم که بغض کرده بودم اما از شادی.گرفتن رای طلاقش یکی از سخترین تجربه های کاری ام بود و گویی یک لحظه دوباره عاشق کاری شدم که همیشه دوستش داشته ام.

پی نوشت: یاد "موسسه راهی" به خیر که سبب بازگشت دهها زن به زندگی شد.

سنتهای قدیمی -دردهای همیشگی

2011-10-29T10:27:00.002+03:30

درد دارد،خیلی هم درد دارد شنیدن گریه مادری که با اشک و ناله التماس می کند تا گواهی بکارت بگیرد برای دخترش!!!

دختر دو سال پیش ازدواج کرده است و بلافاصله متوجه رفتارهای نابهنجار همسرش شده اند.میگفت بارها و بارها کتک خورده است تا جایی که ما نگران بودیم دیگر دخترمان را زنده نبینیم..

برای طلاق اقدام کرده بود و زمانی که از او پرسیده بودند آیا با همسرش ارتباط داشته اند یا خیر او هم پاسخ داده بود که بله.به من میگفت همان زمان هم شک داشتم که باکره هستم یا خیر یعنی تقریبا مطمئن بودم که هستم چون خیلی با احتیاط رفتار کرده بودم.اما برای اینکه دادگاه من را به پزشکی قانونی نفرستد و من سریعتر بتوانم طلاق بگیرم گفتم رابطه داشته ایم.

حالا طلاق گرفته است و چند ماهی از طلاقش می گذرد.به تازگی مطلع شده است که دادگاه به دخترانی که باکره باشند نامه ای میدهد که با آن می توانند به اداره ثبت احوال مراجعه و نسبت به تعویض شناسنامه اقدام کنند.

به او گفتم به پزشک مراجعه کند و در اولین مرحله از سالم بودن پرده بکارت مطمئن شود.

تماس گرفت.خودش نه بلکه مادرش.با بغض و ناله که پزشک گفته است اگرچه آسیبی که وارد شده است بسیار اندک است اما احتمال اینکه پزشکی قانونی گواهی بکارت بدهد خیلی ضعیف است.

گفتم متاسفانه کاری از دستم بر نمی آید. گریه کرد و التماس که حتی اگر بشود با پرداخت رشوه یا پارتی بازی کاری بکنم تا گواهی را بگیرند.بازهم گفتم شرمنده ام.و به او گفتم بهر حال اعتقاد دارم حتی با تعویض شناسنامه همسر آینده دخترشان حق دارد بداند که او قبلا ازدواج کرده است.گفت ما به همه خواستگارن گفته ایم که نامزد داشته است و تا این حد را هیچ کس مشکلی نداشته اما زمانی که می فهمند عقد بسته شده است همگی پا پس می کشند."کار دخترم شده است گریه و اندوه.این آخری ها خواستگاری داشت که خیلی هم همدیگر را دوست داشتند اما وقتی فهمیدند که دخترم قبلا عقد کرده بوده است همه چی منتفی شد"

در آخرین لحظات صجبت کردن پرسیدم دخترتان چند سالش است و شنیدم 23 سال!!!!!!!

باور کنید شنیدن از افسردگی دختری 23 ساله به دلیل از دست دادن بکارتش در رابطه با مردی که همسر قانونی و شرعیش بوده است خیلی تلخ است.تلخ.

زن،مرد،رابطه،مجازات

2011-10-02T21:31:00.002+03:30

رابطه زن و مرد خارج از چارچوب ازدواج در جامعه ایران هم تابوی مذهبی بوده است و هم تابوی فرهنگی و در نتیجه قوانینی که در این خصوص وضع شده اند تا حدی بر همین اساس بوده اند.همین دیدگاه جامعه سبب شده است تا بسیاری از افراد خواسته یا ناخواسته ترسها و نگرانی های بسیاری را بر اطرافیان وارد نمایند.به عبارت دیگر اگرچه این نوع از روابط بسیار فراگیر شده است اما با این وجود اطلاعات قانونی مردم نسبت به این روابط کاملا محدود و مبتنی بر شنیده هاست و بسیاری از نیروهای پلیس و یا حتی نیروهای دستگاه قضایی و بعضا افراد عادی از این نا آگاهی مردم سوءاستفاده کرده و موقعیتهای نامطلوبی رو ایجاد می نماید.در این نوشته سعی می کنم بسیار ساده قوانین و مجازاتهای مبتنی بر آن که به نوعی به حیطه روابط زنها و مردها ( خارج از ازدواج ) بر می گردد را توضیح دهم:

در قوانین کیفری و حقوقی ایران هرگونه رابطه میان دو جنس مخالف که در تعریف ازدواج نگنجد غیر قانونی و قابل مجازات است و از آن با عنوان کلی رابطه نامشروع یاد می شود اما آنچه مهم است حد و مرزهای این رابطه و تعاریف آن است.مهمترین نکته این است که باید میان زنا و رابطه نامشروع تفاوت قائل شویم:

اول-.زنا در قانون مجازات همان چیزی است که در عرف به معنی سکس کامل شناخته می شود به عبارت دیگر باید نزدیکی میان زن و مرد کاملا واقع شده باشد تا بتوان رابطه جنسی را از نوع زنا دانست.مهمترین نکته این است که بدانیم در مورد اثبات زنا یا باید 4شاهد عادل وجود داشته باشد که دقیقا وقوع زنا را دیده باشند و یا اینکه متهم خودش اقرار نماید.و بنابراین در زمانی که فردی مورد بازجویی قرار می گیرید باید با دقت به سوالات پاسخ دهد و بداند تا زمانی که خودش اقرار نکند هیچ مستند دیگری برای صدور حکم وجود نخواهد داشت.

مجازاتهای زنا

1. قانونگذار در ماده 82 قانون مجازات در 4مورد حد زنا را قتل دانسته است یعنی در این موارد کسی که مرتکب زنا شده است (البته با شرایطی) محکوم به اعدام می شود:

الف - زنا با محارم نسبي
ب - زنا با زن پدر كه موجب قتل زاني است .
ج - زناي غير مسلمان با زن مسلمان كه موجب قتل زاني است .
د - زناي به عنف و اكراه كه موجب قتل زاني اكراه كننده است .

2. در موارد هم مجازات زنا رجم یا همان سنگسار است.طبق ماده 84 زنای زن و مرد محصن مستوجب حد سنگسار است.اما اینکه محصن یعنی چه از اهمیت زیادی برخوردار است.به ساده ترین حالت می توان گفت یعنی زن و یا مرد متاهل.(البته شرایط دیگری هم دارد که خارج از حوصله این بحث است)بنابریاین اگر زن یا مردی که متاهل است با فرد دیگری رابطه زنا داشته باشد محکوم به سنگسار می شود. در صورتیکه یکی از طرفین رابطه متاهل و دیگری مجرد باشد هرکدام بر اساس شرایط خودشان مجازات خواهند شد.و تاهل یا تجرد یکی بر دیگری تاثیری ندارد.

3. در سایر موارد حد زنا جلد است یعنی صد ضربه شلاق.به عبارت دیگر در صورتی که زن و مردی که متاهل نیستند و جزئ محارم یکدیگر هم نیستند مرتکب زنا شوند به صد ضربه شلاق مجکوم خواهند شد.

آنچه تا اینجا گفتیم در صورتی بود که زنا واقع شده باشد اما قانونگذار با تصویب ماده 637 قانون مجازات سایر اشکال یک رابطه را نیز مستوجب مجازات دانسته است.

دوم-رابطه نامشروع مادون زنا

در ماده 637 آمده است: "هر گاه زن و مردی که بین آنها علقه زوجیت نباشد مرتکب روابط نامشروع یا عمل منافی عفت غیر از زنا از قبیل تقبیل یا مضاجعه شوند به شلاق تا 99 ضربه محکوم خواهند شد".

این ماده هم شامل روابط جسمی میشود هم روابط غیر جسمی.قانونگذار در این ماده هم دست قاضی را در تشخیص مورد باز گذاشته است و هم در میزان مجازات.به عبارت دیگر هر نوع رابطه ای میان دو نفر که زن و شوهر نیستند میتواند به استناد این ماده قابل مجازات باشد اما در هرحال این مجازات بیشتر از 99 ضربه شلاق نخواهد بود.این بازه میتواند از یک مکالمه ساده تلفنی و یا قدم زدن در پارک شروع شود و تا همبستر شدن و عشقبازی تا جایی که به سکس نیانجامد ، ادامه پیدا کند.

این مجازات با آنچه در مورد زنا آمده است تفاوتهایی دارد زیرا مجازات زنا از نوع حد است و لی ماده 637 از باب تعزیرات به مجازت مجرم می پردازد.تفاوت این دو مبحث نیاز به اطلاعات بیشتر حقوقی دارد که دلیلی برای توضیح آنها در اینجا وجود ندارد.

در مجموع باید دقت کرد تمام مجازاتهایی که در باب رابطه میان زن و مرد در قوانین ایران وجود دارد همین است و هر چیزی بیشتر از این اگر گفته شود قطعا مبنای قانونی ندارد.

ماسک ها چهره را زخم می کنند.

2011-09-29T15:52:00.002+03:30

نقشهای من در زندگی چیزی متفاوت از اکثریت زنان نیست.اما نمیدانم همه به همین اندازه من برای ورود به نقشهایشان متفاوت میشوند یا نه؟

مادر، همسر ،دختر مادر ،دختر پدر ،خواهر بزرگتر ،وکیل ، دوست و خودم .

مادرکه هستم احساس زنی 40 ساله را دارم که باید سنگین و باوقار رفتار کند.متین باشد.دانا و هوشیار به نظر برسد.در برابر فرزندش صبور باشد و خوددار و وقتی با فرزندش به جایی میرود در شان یک مادر متشخص رفتار کند.

همسر که میشوم باید پناه دردها باشم،قوی به نظر برسم.در برابر مشکلات هوشمندانه رفتار کنم.زودرنج نباشم و امور خانه را به خوبی اداره کنم.

دختر مادرم که میشوم انتظار این است که با شرم و حیا باشم.توقع زیادی از اطرافیانم نداشته باشم.به اندازه کافی دلسوز فرزندم باشم.دختری باشم که یک مادر موفق میتواند برای تربیتش به خود ببالد.

دختر پدر که هستم باید همیشه توضیحی داشته باشم برای اینکه چرا ادامه تحضیل ندادم،باید موفقیتهای شغلی و تحصیلی پی در پی داشته باشم،باید موهایم را بپوشانم تا غصه را در چهره پدر نبینم،باید دختری باشم که پدرم با افتخار میتواند به همکارانش معرفی کند.

خواهر که باشم میشوم الگو،آن کسی که سالها تلاش کرده اند تا مثل او باشند،باید بگویم همه چی خوب است و عالی.همه چی میتواند بهترین باشد.باید بگویم خسته نشوید از تلاش . همه چیز درست می شود.

وکیل که هستم باید جدی باشم،سخت و محکم به نظر برسم.قابل اعتماد باشم و اندک ضعفی به خود راه ندهم.باید همیشه پاسخی داشته باشم برای قانع کردن موکلیم برای اعتماد به یک وکیل زن و تواناییهایش.

دوست که هستم باید همیشه شاد و خندان باشم.پر انرژی.پایه مهمانی و بیرون رفتن.همیشه سرحال .

خودم اما...در ماه شاید تنها چند ساعتی خودم هستم.خودی که شاید خیلی از اطرافیان نمیشناسند.خودی که گاه بی پروا می خندد...بی شرم و حیا لباس می پوشد...بی نگرانی فرو می ریزد و می شکند...گریه میکند،فریاد میکشد...در خیابان میدود یا در خانه می خندد.

به نقشهایم که فرو می روم و فاصله می گیرم از خودم احساس خفگی می کنم.از دروغ گفتن متنفرم.در نقشهایم به خودم و دیگران دروغ می گویم.آنها من نیستند.نقاب هستند بر چهره ام که دوست دارم با خشم پاره شان کنم و ریز ریز به هوا پرتابشان کنم.

چه ساده یادمان می رود!

2011-09-29T15:14:00.002+03:30

دخترک تازه از دانشکده حقوق فارغ التحصیل شده بود،آمده بود دفترم تا درمورد نوشتن مقاله در باره موضوعات حقوقی برای روزنامه حرف بزند و دعوت به همکاری کند.کمی حرف زدیم.10 سالی از من کوچکتر بود و دقیقا 10 سال پیش من بود:چهره ای آرام و در عین حال پر نشاط و پر انرژی.با انگیزه و پر حرارت حرف میزدن.وقتی متوجه شد که من در زمینه حقوق زنان می نویسم با علاقه چند برابر گفت که قصد دارد صفحه ای را در روزنامه به زنان و دغدغه هایشان اختصاص دهد. و از انجمنی گفت که یک سال است با انگیزه پیدا کردن مشکلات اساسی همه اقشار زنان به ویژه در شهرهای کوچک راه اندازی کرده اند .لبخند میزدم.او دقیقا خود آن روزهای من بود.با همان انگیزه ها و دغدغه ها. امیدوار بود بتواند برای زنان قدمی بردارد که بیش از حرف زدن و شعار دادن باشد.

به تازگی ازدواج کرده بود و وقتی گفتم چقدر زود ، با برقی در چشمانش گفت "ازدواج مانعی برای رسیدن من به هدفهایم نخواهد بود".و من بازهم با لبخند برایش آروزی موفقیت و شادی کردم.

از اتاق که بیرون رفت با خودم می اندیشیدم بر من چه رفته است که هدفهایم را از یاد برده ام؟آرامش درونی آن روزهایم را کجا و کی از دست دادم؟آرزوهایم را چرا فراموش کردم؟

کودکان بزرگ می شوند و مادران ...

2011-09-14T12:21:00.001+04:30

4سال پیش همین روزها بود که پسرکم را در آستانه 2 سالگی به مهد کودک بردم.دغدغه روزهای اول را هرگز فراموش نمی کنم.وسواس انتخاب مهدی که اندکی اعتمادم را جلب کند و خاطر را آسوده.از بیش 10 مهد کودک در محدوده خانه دیدن کرده بودم و در نهایت انتخاب کردم. و نگرانی روزهای اول گذشت و من اعتماد کردم و کودکم 4سال از عمر خود را در این مهد گذارند.

در تمام این سالها نگرانی لحظه ای رهایم نکرد.هر روز صبج که خودم و کودکم با عجله در حال انجام مقدمات رفتن به مدرسه بودیم هر ثانیه اش به این فکر بودم ایا کار درستی می کنم که به مهد می سپارمش یا نه.هر چه بزرگتر می شد این ناراحتی کمتر میشد اما هرگز رهایم نکرد.در این 4سال نگاه همه اطرافیانم پر از سرزنشی بود که مانند خوره به جانم می افتاد و آرامشم را سلب می کرد.

من مادری بودم که نوع کارم این اجازه را میداد که صبحها دیر از خانه برویم بیرون،هر وقت مریض می شد به راحتی در خانه می ماندم، و معمولا هم یک روز در هفته را به مهد نمی رفت.با این وجود همیشه احساس گناه همراهم بود.

.زن بودن ،مادر بودن و مادر شاغل بودن سخت است.به ویژه وقتی نه برای نیاز مالی که فقط برای ارضای نیاز شخصی کار میکنی و باید پاسخگوی اطرافیانی باشی که مستقیم یا غیر مستقیم تو را و کارت را تقبیح می کنند.بزرگ شدن کودکم زود نبود برای من،لحظات تلخ و شیرین زیادی داشت که بسیاریش هرگز از یادم نمی رود.اما سخترینش این بود که پذیرفته بودم نباید مادر می شدم و من را برای مادری نساخته بودند.و این از همه دردناکتر بود.

امروز که با گل و شیرینی به آنجا رفتیم تا پسرکم با دوستانش حداخافظی کند،دیدن اینکه بغض کرده بود و مربیانش را تنگ در آغوش می کشید حس خوبی برایم داشت.مطمئن شدم این محیط برایش آزاردهنده نبوده است و برعکس دوستش داشته است.

امیدوارم رفتنش به پیش دبستانی این حس گناه همیشگی مرا کم کند چرا که دیگر میدانم باید برود و به خاطر کار کردن من نیست که به مدرسه می رود

تردید،تعلل،کوتاهی،ترس...

2011-09-13T23:28:00.007+04:30

ديوان عالي‌كشور، حكم اعدام چهار مرد را كه به تعرض به پنج زن و قتل يكي از آنها متهم شده‌اند، نقض كرد.

تجاوز به عنف در همه کشورها مجازات شدیدی دارد .در قانون مجازات اسلامی ایران نیز با استناد به قواعد فقهی حکم اعدام برای این مجازات تعیین شده است.

" ماده ۸۲ قانون مجازات اسلامي : حد زنا در ۳ مورد، قتل است و فرقي بين جوان و غيرجوان و محصن و غيرمحصن نيست.
الف - زنا با محارم نسبي
ب - زناي غيرمسلمان با زن مسلمان که موجب قتل زاني است و
د - زناي به عنف و اکراه که موجب قتل زاني اکراه کننده است. "

به عبارت دیگر قانونگذار ایران شدیدترین مجازات را برای تجاوز به عنف در نظر گرفته است اما با این وجود نواقصی که در خود قانون و نیز در اجرای آن وجود دارد مانع از ایفای نقش بازدارندگی این قانون شده است.

اولا قانون فقط برای تجاوز به عنف مجازات تعیین نموده است و سایر اشکال آزار و اذیت جنسی را نادیده گرفته است.

دومین مانع، فرآیند اثبات این جرم است. راه‌هاي اثبات زنا در دادگاه مشكل است و به سختي مي‌توان ثابت كرد كه تجاوز صورت گرفته است. به همين دليل متاسفانه بيشتر پرونده‌هاي مربوط به تجاوز در دادگاه‌هاي كيفري استان بسته مي‌شود .

سوم اینکه كسي كه مورد تجاوز قرارگرفته است علاوه بر اینکه از نظر جسمي و رواني آسيب ديده است، این ترس را نیز به همراه دارد که اگر موضوع را برملا كند، ممكن است در خانواده و جامعه با مشكل روبه‌رو ‌شود، از سوي ديگر اعتمادی به سیستم قضایی هم ندارد.

حال در مواردی که فردی با گذشتن از تمام سدها و موانع موجود موفق میشود تا شکایت خود را پیگیری کند و به نتیجه ای برساند که البته معمولا شامل مواردی می شود که متجاوزین چند قربانی متعدد دارند،باز هم مانند همین مورد اخیر متوجه اکراه سیستم قضایی برای برخورد با مجرم میشویم.

دیوان عالی کشور راي صادره را به خاطر دو ايراد نقض كرده است. در نظريه ديوان‌عالي آمده ‌است اولا نوع آزار جنسي پنج زن بايد يك‌بار ديگر مورد بررسي قرار گيرد و دوم اينكه درباره دسترس بودن همسران اين متهمان در زمان وقوع جرايم نيز بايد تحقيق شود.

به نظر می رسد قضات دیوانعالی با اشاره به مورد دوم به دنبال بررسی غیر محصن بودن مجرمین بوده اند.احصان از شرایطی است که برای اثبات حد سنگسار در مورد زنای محصنه مورد بررسی قرار می گیرد. به عبارت دیگر در اسلام سنگسار در صورت وقوع زنای محصنه اعمال می شود. یعنی وقتی که شخص زانی دارای همسر دائمی باشد به گونه‌ای که هرگاه بخواهد با همسر خود نزدیکی کند مانعی در کار نباشد و با این حال تن به زنا داده باشد.بررسی این موضوع در این پرونده هیچ جایگاهی ندارد زیرا مهمترین تفاوت بحث زنا و تجاوز در عدم رضایت زنان است.به نظر می رسد قضات دیوان به این نتیجه رسیده اند که احتمال رضایت مجنی علیهم وجود دارد و به عبارت دیگر آنچه واقع شده است ممکن است نه تجاوز به عنف که یک رابطه نامشروع با خواست هردو طرف بوده باشد که در این صورت اگر مجرمین متاهل بوده و شرایط احصان هم داشته باشند محکوم به سنگسار خواهند شد.

این پرونده حداقل 5 شاکی دارد که یکی از آنها نیز به قتل رسیده است،در این وضعیت چگونه می توان تصور کرد که هر 5 شاکی رضایت به رابطه داشته اند و پس از آن همگی پشیمان شده اند و تصمیم گرفته اند از مجرمان شکایت کنند!!!!!در بدن تمام این قربانیان آثار خشونت وجود داشته است،این وقایع در بیابان اتفاق افتاده است،یکی از قربانیان در اثر شدت جراحات وارده به قتل رسیده است و پس از تمام این موارد باز هم قضات دیوان تصمیم به بررسی شرایط احصان گرفته اند!!!!!!

این موضوع از آنجا عجیب به نظر می رسد که اصولا صدور احکام اعدام در سیستم قضایی ایران عجیب نیست و مجازاتی کاملا پذیرفته شده است و در موارد زیادی مانند طرحهای ضربتی مقابله با اشرار،در صدور و اجرای احکام سرعتی مثال زدنی وجود دارد،اما وقتی پای جرمی مانند تجاوز به عنف به میان می آید تعللی عجیب در برخورد قاطع با این جرم به وضوح خودنمایی می کند.

امنیت را به دخترانمان هديه دهیم

2011-09-11T11:53:00.002+04:30

زنی بود زیبا با چهره ای مصمم که رد تجربه در آن به چشم می خورد و مرد،همسرش، چهره ای مهربان و دلنشین داشت.زن طرف صحبت من قرار گرفته بود.مشاوره می خواستند در خصوص شروط ضمن عقد .دخترشان در آستانه ازدواج بود و آمده بودند تا از شروط بدانند.لبخند به لبم نشست.از تصور اینکه پدر و مادری تا این حد نگران آینده دخترشان هستند که خودشان شخصا در حال پیگیری این موضوع هستند شاد شده بودم. که در صجبتهای مقدماتی به داماد آینده گفته بوده اند که نیازی به مهریه سنگین نمی بینند اما می خواهند که حتما دخترشان حق طلاق داشته باشد.در مورد تمامی شروط و نحوه ثبت آن برایشان توضیح دادم.مرد چند کلمه ای بیشتر حرف نمی زد.بعد از حدود یک ساعت و در حالیکه میخواستند بروند مرد به آرامی گفت: " می دونید،من میگم دختر آدم هزارتا سکه هم که مهریه داشته باشه نمی ارزه به یه لحظه سختی و ناراحتیش در خونه شوهر،مهم اینه که هر وقت ناراحت بود بتونه برگرده"

و من بعد از مدتها از دیدن افرادی که برای مشاوره آمده بودند پر انرژی شده بود و لبخند از لبانم دور نمی شد.

اعدام در ملاء عام

2011-08-24T13:56:00.003+04:30

ماده 205 قانون مجازات اسلامی مجازات قتل عمد را قصاص معین نموده است.قصاص در مورد قتل به معنی اعدام است و از جمله حقوق اولیا دم محسوب می شود.اولیا دم می توانند و اختیار دارند قاتل را قصاص کنند.قصاص مانند بسیاری از موارد دیگر مذکور در قانون مجازات اسلامی نوعی از مجازات است که به دنبال هدفی وضع گشته است.هدف از تمام مجازاتها سه مورد کلی است: اصلاح و تربیت بزهکار، پیشگیری عمومی و پیشگیری فردی.به عبارت دیگر قانونگذار به دنبال آن است تا با مجازات بزهکار علاوه بر اینکه او را با عواقب کار اشتباهی که مرتکب شده است روبرو می کند جامعه و نیز خود بزهکار را از تکرار جرم بازدارد.از آنجا که حق حیات مهمترین حق در زندگی هر فردی است پس قطعا برخورد با کسی که این حق را از انسانی سلب کرده است مستلزم شدید ترین برخوردهاست. و به همین جهت ؛هدف از وضع قصاص نیز پيشگيرى از تكرار ظلم و ستم بر اجتماع و حمايت از ساير افراد بى گناه است.

اما با این وجود در آیات قرآن هم آمده است"اگر قصاص نكنيد، و جانى را مورد عفو و بخشش قرار دهيد، بهتر است"(آیه 178 سوره بقره) به عبارت دیگر در احکام الهی نیز آنچه از اهمیت زیادی برخوردار است تاثیر اجتماعی یک عمل است و اگرچه قصاص حق قانونی و شرعی اولیای دم دانسته شده است اما به این نکته نیز توجه گشته که لزوما مجزاتهای شدید اثر مثبت به همراه ندارند و بلکه در مقابل گذشت است که می تواند آرامش و امنیت را به جامعه بازگرداند.و در واقع اگرچه شاید انتظار داشتن از خانواده‌ و اولياي‌ دم‌ به‌ سبب‌ آسيب‌ و رنج‌ عاطفي‌ كه‌ ديده‌انددر خصوص اینکه گذشت کنند توقع بسیار زیادی محسوب شود اما جلوگیری از تکرار هرچه بیشتر خشونت می تواند تالمات روحی را در جامعه کاهش دهد.

اما آنچه در این پرونده از سوی نماینده دادستان مطالبه شده است: به دار آویختن متهم در ملاءعام و در محل قتل است. همانگونه که گفتیم اگرچه در نگاه اول قصاص را می توان عاملی بازدارنده از وقوع جرایم مشابه بعدی و در عین حال حمایت از حق مظلوم دانست اما نمیتوان پیچیدگیهای زندگی امروزی را نیز نادیده گرفت.هدف اصلی که قصاص به دنبال آن است ایجاد ترس در مجرم و سایر مردم از ارتکاب جرم در آینده است اما شاید برای رسیدن به این هدف نیازی به تاکید بر اجرای اعدام در ملا عام نباشد.در این میان باید دقت کرد آیا واقعا اجرای حکم قصاص در ملاء عام می تواند از تکرار خشونتها در جامعه بکاهد و یا در مواردی هم می تواند خود به نوعی خشونت را جزئی از زندگی مردم نماید. هدف از مجازات مجرمین ،دفاع از جامعه و ایجاد مصونیت و ایمنی در آن است.اعدام در ملاء عام به گونه ای که مردم از خانه خارج شده و با انگیزه های متفاوت به تماشای این صحنه بشینند لزوما نمی تواند هدف قانونگذار را از وضع مجازاتی مانند قصاص تامین نماید. در فقه قاعده ای وجود دارد به نام قاعده تنفیر . قاعده تنفیر اشاره می کند که اساسا اگر اجرای مجازاتی باعث آن شود که مردم از این حکم متنفر شوند نباید آن را اجرا کرد. یعنی نباید احکام شرعی طوری اجرا شوند که موجب نفرت مردم شوند.در خصوص اجرای اعدام در ملا عام هیچ مبنای قانونی وجود ندارد و احکامی اینچنینی کاملا در مخالفت با اصل قانونی بودن جرم و مجازات است.طبق این اصل هم جرم ،هم مجازات ، هم دادرسی و هم اجرای حکم باید به موجب قانون باشد.به عبارت دیگر هیچ قانونی وجود ندارد که اعدام در ملاء عام را به عنوان نوعی از مجازات معرفی کرده باشد و از سوی دیگر در سال 87 ریاست قوه قضاییه بخشنامه ای مبنی بر توقف صدور حکم اعدام در ملاءعام را صادر کردند که اگرچه برای قضات لازم الاجرا محسوب نمی شود اما خود نشانگر عدم تمایل سیستم قضایی کشور به صدور احکامی اینچنینی است.به همین دلیل نیاز تصویب مقررات و ضوابط قانونی در این زمینه به شدت احساس می شود.

* این مطلب به استثنای پارگراف آخر در ضمیمه تپش روزنامه جام جم مورخ 2/6/90 چاپ شده است.

کی می توان رنگ آرامش را دید؟

2011-08-21T14:22:00.002+04:30

عصبانی ام و خسته.خسته از این کار.از این حرفه وکالت که فرسوده ات می کند در این سیستم قضایی بیمار و آلوده .

شوهرش اعتیاد شدید داشت.از همه نوع مواد مخدر.بیش از 15 سال بود که در خانه بود و هیچ شغل و درآمدی نداشت.زن اما درآمد خوبی داشت و هزینه زندگی خود و دو فرزندش را تامین می کرد.بارها برای ترک دادن همسر تلاش کرده بود.او را در مراکز ترک اعتیاد بستری نموده بود اما هر بار روز از نو روز از نو.

دو سال پیش که پرونده را قبول کردم می دانستم کار سختی است اما اینقدر مدارک برای دفاع در دادگاه داشتیم که زیاد هم نگران نباشم.جلسات مکرر دادگاه برگذار شد.شهود آمدند و رفتند.از کمپ ترک اعتیاد استعلام گرفته شد.و از همه مهمتر خود شوهر در دادگاه به اعتیادش اعتراف کرد.در نهایت با گذشت یکسال دادگاه رای داد.زن می توانست با بذل مهریه طلاق بگیرد.این اما چیزی نبود که ما میخواستیم. متاسفانه زن قبلا خانه ای را که خریده بودند و بیش از نصف مبلغش را خودش پرداخت کرده بود و مدارک پرداختش هم موجود بود به عنوان مهریه قبول کرده بود.(بماند خشم آن زمان ما از اینکه وقتی پول آن را داده ای دیگر چرا سند امضا کرده ای که مهریه خود را گرفته ای).حال باید خانه را دوباره به شوهر منتقل می کرد تا بتواند طلاق بگیرد.تجدیدنظر و دیوان عالی می دانستیم کارساز نخواهد بود.

با قاصی رایزنی های زیادی کردیم.راضی شد که پس از گذشت مهلت اعتبار گواهی عدم امکان سازش دوباره دادخواست بدهیم.همه مراحل دوباره طی شد.و در نهایت بعد از یکسال رایی که منتظر بودیم صادر شد.مهلتهای مختلف تجدیدنظر و فرجام خواهی گذشت و مرد و وکیلش هم اعتراضی نکردند.رای قطعی شد. و در نهایت موکل بعد از مدتها انتظار موفق به گرفتن طلاق شد.

5 ماه از طلاقش میگذرد.از تجدیدنظر ابلاغیه آمده که رای بدوی را رد کرده است.تجدید نظری که به موکل ابلاغ نشده تا تبادل لوایح انجام شود و از آن مهم تر اینکه بعد از مهلت تجدیدنظر و 4 ماه بعد از اجرای رای صورت گرفته است.

با دادگاه مراجعه کرده ایم .میگوید دلایلی آورده که رای به او ابلاغ نشده و من هم تقاضای تجدیدنظرش را پذیرفته ام.طبق ماده فلان قانون دست قاضی را در پذیرش این ادعا باز گذاشته است.

و من مانده ام در پاسخ به موکلی که با گریه میگوید این چه کشوری است که من بعد از اینکه طلاق گرفته ام باز هم نباید احساس آرامش کنم چه پاسخی بدهم.

و خسته ام از اینکه حتی زمانی که احساس می کنی کارت را با موفقیت به اتمام رسانده ای باز هم باید استرس داشته باشی که نکند روزی همه چیز از آعاز شروع شود و تو هیچ تضمینی نمی توانی به موکلت بدهی.........

به بهانه اسیدپاشی های مکرر

2011-08-10T17:18:00.000+04:30

جرمی مانند اسید پاشی اگرچه در طول تاریخ همیشه وجود داشته است اما قطعا دلایل بسیاری سبب شده اند تا امروز ما با موج شدیدی از ارتکاب این جرم مواجه باشیم.جرمی که به دلیل ماهیت بسیار خشن و کریه آن آسیبی که به فرد قربانی و نیز جامعه وارد می کند بسیار شدیدتر از بسیاری جرایم دیگر است.و از سوی دیگر نیز خیلی بیشتر از اینکه در مجرم بخواهیم راهکارهای مقابله با این پدیده را بیابیم باید به بررسی جامعه و راهکارهای اجتماعی بپردازیم.

1.در یک سیستم قضایی نقض در تعریف یک جرم و نیز عدم وجود مجازات مناسب باآن می تواند نقش زیادی در افزایش ارتکاب آن جرم ایفا کند.در جرم اسید پاشی تنها قانونی که به طور خاص به این موضوع پرداخته است لایحه قانونی مربوط به پاشیدن اسید مصوب 16/12/1337 می باشد که قسمت ابتدای ماده به دلیل تصویب قانون مجازات اسلامی نسخ ضمنی شده است اما قسمت اخیر آن همچنان قابل اعمال است.علاوه بر اینکه مواد قانونی مربوط به قصاص عضو نیز در این زمینه وجود دارد.که به دلیل عدم امکان اجرای آنها در عمل مجازات محسوب نمی شوند.تنها مجازاتی که این روزها شاید بیشترین مبنای صدور رای را تشکیل میدهد احکام مربوط به دیه است که از قدرت بازدارندگی بسیار کمی برخوردار است .بنابراین جای خالی قانونی دقیق و صریح در خصوص جرم اسید پاشی که متناسب با دنیای امروز و فراوانی وقوع این جرم باشد به شدت احساس می شود.

2. در یک نگاه سطحی و سریع تشدید مجازات بهترین و سریعترین راهکار به نظر می رسد.باید دقت کرد اگرچه از مهمترین کارکردهای مجازات ارعاب مجرمین آینده است اما عوامل بسیار دیگری در تاثیر گذاری یک مجازات در ظاهر سنگین و شدید ، دخیل است.از آنجمله میتوان به عدم آشنایی مردم با مهارتهای ارتباطی و مهارتهای زندگی، نفوذ تفکرات مردسالارانه در لایحه های مختلف اجتماع،وضعیت نابسمان مردم از لحاظ روانی،وسردرگمی مردم در گذار از سنت به مدرنیته اشاره کرد. شناخت این عوامل و تلاش در جهت رفع آنها قطعا میتواند بیشترین نقش را در افزایش تاثیر گذاری مجازاتها داشته باشد اجرای مجازاتهای سنگین به تنهایی اگرچه ممکن است به شکل موقتی سبب کاهش جرم شود اما راهکار نهایی نیست و خودش به نوعی می تواند آستانه خشونت پذیری جامعه را بالا ببرد.

3.افزایش آگاهی جامعه از طریق ارائه آموزشهای عمومی به مردم برای شناخت اسید ،انواع آن و نحوه رفتار اولیه با فرد اسیب دیده و یا تشخیص موقعیتی که احتمالا مجرم قصد دارد اقدام به اسیدپاشی کند. و از سوی دیگر مجهز کردن کلیه بیمارستانها،درمانگاهها و کلینکها به تجهیزات و دانش لازم برای انجام اقدامات پزشکی سریع در جهت بهبود فرد آسیب دیده

4. بخش عمده ای از مقابله با جرم را پیشگیری از وقوع آن تشکیل می دهد.متاسفانه در حال حاظر بسیاری از تهدیدات کلامی از سوی مردم و گاه از سوی نیروهای انتظامی و قضایی بی اهمیت تلقی شده و پیگیری جدی در مورد آنها صورت نمی گیرد.در صورتیکه شرایط باید به نحوی فراهم شود تا در صورت وقوع هرگونه تهدیدی قربانی و اطرافیانش به سرعت اقدام به طرح شکایت کنند و نیروهای انتظامی و قضایی نیز در کوتاهترین زمان برخورد لازم را انجام دهند.

قطعا تمام موارد فوق باید در کنار هم بررسی شوند و به آنها پرداخته شود تا بتواند تاثیر گذار باشد.جرمی مانند اسید پاشی سطح وسیعی از جامعه را تحت تاثیر خود قرار میدهد.از قربانی و خانواده اش گرفته تا اطرافیان و همشهریها و در سطح کلان آن به دلیل پوشش خبری گسترده تمام کشور را درگیر میکند و احساسات گروه عظیمی از مردم تحت تاثیر قرار میگیرد و دقیقا به همین دلیل برخورد با آن نیاز به یک هم اندیشی سریع،دقیق و هوشمندانه میان تمام نهادهای اجتماعی دارد تا نتیجه مطلوب کسب گردد.

این مطلب در ویژه نامه تپش(روزنامه جام جم)مورخ 19/5/90 نیز به چاپ رسیده است*

وقتی قانون زن را تنها می گذارد

2011-08-08T16:59:00.001+04:30

بخش اول-

می دانم انسان بودن و زندگی کردن سخت است.مهم نیست در کدام کشور زندگی میکنی هرجایی که باشی سختیهای خودش را دارد.میدانم زن بودن سخت تر است.باز هم تفاوتی نمی کند در کجا باشی.اما میزان سختی اش تفاوت زیادی دارد.در یک کشور پیشرفته زن که باشی هرچند بسیاری از سنتها هنوز وجود دارند و تو بار سنگین آنها را بر دوشت حس می کنی ...هرچند هنوز تفکرات مردسالارانه در عمق جامعه وجود داشته باشد و تو ناگزیر با آنها دست و پنچه نرم کنی..اما حمایتها نیز انقدر زیاد شده است که دلگرم باشی به دستگاه قضایی و نیروی امنیتی کشورت.قوانین حمایتی اینقدر وجود دارند که تو را برای جنگیدن مسلح کنند.و تو ناگزیر نباشی بی سلاح در برابر رقیب تا دندان مسلح بجنگی.

گاهی خسته می شوم و نا امید از اینکه باید به بسیاری از مراجعانم بگویم کار زیادی برایشان نمیتوانم بکنم.که نه من بلکه از دست هیچکس کاری ساخته نیست.در این مواقع بیشتر سعی میکنم آنها را امیدوار کنم به خودشان و نیروهای درونیشان..نقشم خیلی بیش از آنکه وکیل باشد میشود یک مشاور..یا یک همجنس که تجربه بیشتری دارد و سعی میکند تا یک زن را با تواناییهایش و نیروهایش آشتی دهد.و اما بعد از جلسه لبریز اندوه میشوم که کاری نیمتوانم بکنم.حس پزشکی را دارم که باید به بیمارش بگوید کاری از دستش ساخته نیست و او باید تحمل کند تا بمیرد و تفاوتش در این است که میتواند تصمیم بگیرد این روزهای زندگی اش را به چه نحو بگذراند.و من به آنها میگویم تلاش کنند تا در همین شرایط بهترین وضعیت را برای خودشان رقم بزنند.

بخش دوم-

دیالوگی در فیلمی بود که زنی به مردی که دوستش داشت و لی همسرش نبود می گفت تصمیم گرفته است گناه کند.زیرا به این نتیجه رسیده است گاهی برای احساس خوشبختی کردن باید کمی احساس گناه را هم تحمل کرد.

این دیالوگ در جامعه آزادی مانند آمریکا گفته می شد.جایی که زنانش خیلی راحتتر از آنچه بتوان تصور کرد می توانند از قید رابطه زوجیتی که خواهانش نیستند رهایی یابند.و آنها که می مانند و راهی دیگر بر میگزینند عمدتا با شرایط خاصی روبرو هستند.

اما در جایی مانند ایران که زنها به هزاران دلیل گفته و نگفته – از مهمترین آن که عدم وجود قانون مناسب است گرفته تا فشارهای فرهنگی و سنتی و فشارهای اقتصادی و عدم توانمندی شخصی زنان- قادر به خارج شدن از رابطه زوجیت نامطلوبشان نیستند به راحتی می توان حدس زد که چه راهکارهای جایگزینی میتواند سبب ایجاد احساس خوشبختی اندک برای آنان باشد و این راهکارها قطعا آشفتگی روحی بیشتری را بر جامعه تحمیل میکنند

زنها و جبران نقص قوانین

2011-07-26T11:47:00.000+04:30

دخرتک 4-5 سالی بود که ازدواج کرده بود.و به دلایل مختلف با همسرش دچار مشکل شده بود.درآمد او تنها پولی بود که در خانه خرج می شد ومی گفت همسرش همیشه درآمدش را خرج امور خودش می کرده.می گفت همه می گویند معتاد است ولی او باور ندارد.می گفت 3 سال است هیچ رابطه جنسی باهم نداشته اند. مرد صبح زود از خانه می رود و شبها بعد از نیمه شب بر می گردد و فقط وقتی پول میخواهد سراغی از او می گیرد و هزاران مشکل دیگر.

بارها با من برای گرفتن وکالت در طلاق و یا طلاق توافقی مشاوره کرده بود.هر بار یا خودش پی قضیه را نگرفته بود یا همسرش راضی نشده بود.چند روز پیش تماس گرفت و گفت که طلاق گرفته است.پرسیدم چگونه راضی شده است همسرش و پاسخش جالب بود.

به همسرش گفته بود در صورتی که طلاق بگیرند حاظر است به مدت یک سال هزینه اجاره خانه و مخارج خانه را پرداخت کند و با هم زندگی کنند تا او در این مدت فرصت پیدا کند بدهی هایش را بپردازد.همسرش نیز پذیرفته بود.به دادگاه رفته بودند و در عرض چند ساعت طلاق گرفته بودند.

میگفت قاضی دادگاه وقتی مرد بیرون از اتاق بوده است گفته همسرت اعتیاد شدید دارد و همین که تو با چنین بهانه ای توانستی او را راضی به طلاق کنی نشانه همین اعتیاد شدید است.

میگفت بعد از محضر و ثبت طلاق شروع کرد به گفتن اینکه من به این راحتی ها از خانه نمیروم و تا پول زیادی از تو نگیرم می مانم.می گفت من هم حرفی نزدم.خداحافظی کردم و مستقیم به کلانتری رفتم و اقدامات لازم برای تهیه صورتجلسه و تعویض قفل خانه را انجام دادم. و ... تمام.

و این یعنی:

1. زنها وقتی استقلال مالی داشته باشند بسیار راحتتر می توانند به تغییرشرایط فکر کنند.آنها لازم نیست بمانند و بسوزند به امید سرپناهی و لقمه نانی......کاش این خطر را زنهایی که بعد از ازدواج خانه نشین می شوند و می گویند همسرشان اینقدر درامد دارد که آنها نیازی به کار کردن نداشته باشند لمس می کردند.

2. وقتی جای حمایتهای قانونی خالی است ،وقتی قوانین ما دست و پای زنان را می بندد و اجازه طلاق نمی دهد،زنها مجبور میشوند تا به حقه دست بزنند.

3. وقتی کار دیگری از دستمان بر نمی آید به شیوه ای باید متوسل شد.حتی باید دروغ گفت.اما هنر دروغ گفتن آنگونه که برای طرف مقابل قابل باور باشد را نیز نباید دست کم گرفت .

متلک شنیدن عادت ماست

2011-07-02T12:20:00.000+04:30

دختران ما به ازای هر باری که در یک محیط عمومی مانند کوه یا پارک سیگار بکشند باید انواع متلکها را متحمل شوند.زمانی که در خیابان بلند بلند بخندند باید خود را اماده شنیدن کنند.زمانی که در ماشین در حال آرایش کردن هستند باید انتظار داشته باشند که صدای مردی که دارد خطاب به او حرفی میزند را بشنود.کافی است تنها در یک محیط خلوت منتظر کسی باشد تا انواع کلمات و الفاظ به سوی او روانه شود.مهم نیست دخترکی هستنی دانش آموز،یا جوانی دانشجو ،یا زنی که به خرید می رود یا از محل کار بر میگردد.همیشه رفتاری وجود دارد که میتواند زنان را آزار دهد.دختران ما آنقدر با این رفتارها خو گرفته اند که گاهی بسیاری از انها را نمیشنوند.آنقدر عادی جلوه میکند که خشونت مستتر در آن و آسیبی که به روح وارد میشود را نمیبینند.
آزارهای کلامی زنان موضوع جدیدی نیست.همگی زنها از کودکی این نوع از خشونت جنسیتی را تحمل کرده اند.من واقعا نمیدانم که مردان از آنچه ما به عنوان متلک گویی از آن یاد میکنیم چه لذتی میبرند.شاید الفاظ رکیک نوعی لذت به همراه دارد و شاید هم آزاری که در چهره دختر مشهود میشود عامل لذت بخشیدن به این کار است.اما چند نکته در این میان همیشه برایم جالب بوده است:
بسیاری در مقابل اعتراض زنان به این رفتارها معتقدند که نحوه لباس پوشیدن و رفتارهای خود زنان باعث میشود تا مردان برای زدن این سخنان تحریک شوند.میخواهم بدانم واقعا مردانی وجود ندارند که نحوه لباس پوشیدن،زیبایی یا رفتار و حرکاتشان زنان را تحریک کند؟چرا پس ما هیچگاه نشنیده ایم مردان از آزارهای کلامی شکایت داشته باشند.
دلیلش قطعا در برخورد جامعه با رفتارهای مردسالارانه است.مردان در جامعه ما آموخته اند حق دارند تحریک شوند و هیچ عاملی نمیتواند سبب زشتی ابراز این تمایل باشد.متلک گویی به نوعی رفتاری است که از کودکی در پسرانمان پذیرفته ایم.زمانی که بچه ها با هم بازی می کنند و پسرها مثلا شروع به دست انداختن آنها میکنند رفتار مادران پسران این است که دارد بازی اش را میکند و رفتار مادران دختران این است که دختران خود را ترغیب به دور شدن از آن فضا و جدا شدن از آن گروه بکنند.پسران یاد میگیرند نیازی نیست رفتارشان را یا سخنانشان را کنترل کنند.همین نحوه رفتار وقتی که بزرگتر میشوند نیز ادامه دارد..بارها همه ما این مکالمه را شنیده ایم که وقتی دختری در جمعی دارد از خاطره ای که نشان از متلک گویی دارد سخن میگوید متهم میشود به اینکه وقتی اینگونه لباس میپوشی یا اینگونه ارایش میکنی خوب مسلما باید انتظار این رفتار را هم داشته باشی و اگر شنونده ها خیلی از سطح روشنفکری بیشتری بخوردار باشند می گویند اینجا ایران است و تو نباید انتظار داشته باشی مردها مثل کشورهای پیشرفته رفتار کنند.
در این حالت همان اتفاق دوران کودکی تکرار میشود.به جای انکه پسرها تادیب شوند که چرا مسخره میکنند و یا چرا متلک میگویند و یا به دخترها نحوه تقابل با این امر را بیاموزیم، به زنها میگوییم درست است حق داری آنگونه که میخواهی که لباس بپوشی(اگرچه بسیاری همین اعتقاد را هم ندارند) اما متاسب با ظرفیت مردان ایرانی بپوش.آرایش کن .رفتار کن.
این کار باعث میشود سطح شعور فرهنگی جامعه ما همچنان به قهقرا برود.سبب میشود مردان هیچگاه یاد نگیرند باید بر رفتارشان و تمایلاتشان کنترلی داشته باشند.و اینگونه باز هم زنان جامعه هستند که به جای آنکه در برابر این آسیب اجتماعی محافظت شوند باید خود را محدود تر کنند.زنها هستند که همیشه باید تمایلات خود را کنترل کنند.آنها باید بدانند که چه لباسی بپوشند تا کمترین آسیب را ببینند. باید بدانند که نباید ساعت 10 شب به بعد کنار خیابان منتظر تاکسی باشند و یا بخواهند قدمی بزنند.آنها باید احساسات خود را کنترل کنند تا در محیط عمومی بلند بلند حرف نزنند و نخندند،در کوه و دشت هرچقدر هم بخواهند با دوستانشان خوش باشند و سیگاری روشن کنند یا باید این کار را نکنند یا خود را برای شنیدن هر سخنی آماده کنند.
و تمام اینها دخترانمان را و زنانمان را از لذت بردن از زندگی محروم می کند.شادی آنها را محدود می کند به محیط های خصوصی و به جای آن بغض است و کینه که جایگزین میشود.
پی نوشت:لازم به توضیح نیست که نه در مورد قشر خاصی از دختران سخن میگوییم که انقدر توانمند شده اند که راه مقابله را بدانند و نه از مردانی که محترمانه با تمام زنها رفتار میکنند.از انچه در سطح عمومی جامعه میگذر حرف می زنیم.

تنهایند و خسته این زنها...

2011-06-29T00:55:00.001+04:30

من میتوانم تعداد زیادی از آنها را در اطراف خودم نام ببرم.زنهایی که نمیدانم معنی زندگی را فهمیده اند یا خیر؟در کودکی ازدواج کرده اند.در نوجوانی بچه دار شده اند و در جوانی فقط به دنبال درآوردن لقمه نانی بوده اند برای فرزندانشان.

هیچگاه برای خودشان نبوده اند.هیچگاه چیزی را برای خودشان نخواسته اند.

در کشورهای دیگر به زنها میآموزند باید از زندگی لذت برد.باید برای خودت هم کاری انجام دهی یا گاهی برای خودت هم که شده هیچ کاری انجام ندهی.تو هم از زندگی حق شاد بودن داری.حق آرامش.حق لذت بردن.

اینکه روزهایی را نه مادری باشی پر تلاش و خسته و نه همسری دلشکسته و تنها.خودت باشی.

اما اینجا....این زنان تنها هستند و من هر بار یکی از آنها را میبینم دلم مگیرد و پر از بغص میشوم.
.
.
کاش دخترانمان یاد بگیرند اذت بردن از زندگی را فارغ از نقشهای جنسیتی شان.

در برابر تجاوز جنسی چه باید کرد

2011-06-27T11:57:00.002+04:30

زمانی که زنی مورد آزار جنسی قرار میگیرد به دلایل مختلف که عمدتا دلایل فرهنگی و عرفی میباشند سعی در مخفی نمودن این موضوع و حتی انکار آن پیش خود و دیگران مینماید و در نتیجه زمان طلایی برای مقابله با مچرم را از قانون میگیرد.

به همین دلیل سعی میکنم در این مطالب مواردی که باید بعد از وقوع اتفاقات اینچنینی انجام شوند را شرح دهم:

قبل از هر چیز باید بدانیم تجاوز جنسی لزوما به معنی طی گردن پروسه سکس به شکل کامل نیست و بنابراین طرف داشتن پرده بکارت به معنی عدم تجاوز نیست. مصادیق آزار حنسی را بسیار زیاد است باید بدانیم بسیاری از چیزهایی که بعضا به نظر ما عادی می آید قطعا از مصادیق آزار جنسی محسوب میشوند:آزار و اذیت جنسی از یک نگاه پر از شهوت میتواند شروع شود و تا شدیدترین نوع آن یعنی تجاوز به عنف ادامه داشته باشد. در بسیاری از کشورها داشتن سکس با افرادی که زیر 18 سال دارند هرچند با رضایت آنها باشد از مصادیق تجاوز محسوب شده و به شدت با آن برخورد میشود. که البته باید خاطر نشان کرددر قوانین ایران هیچ تفکیکی میان این موارد وجود ندارد.

در بسیاری از این موارد امکان پیگیری حقوقی و قضایی وجود دارد و البته متاسفانه باید پذیرفت که در جامعه فعلی ایران با توجه به نقص شدید قوانین در زمینه آزار و اذیت جنسی مواردی هم وجود دارد که تنها باید از کنار آنها گذشت زیرا برخورد با انها نیازمند کارهای فرهنگی می باشد مانند خشونتهای موجود در گفتارهای افراد جامعه.

اما در مواردی که هم که شاید از لحاظ قانونی منعی برای طرح شکایت وجود نداشته باشد زنان از شکایت خودداری میکنند:

· برخورد اولیه اکثر زنان این است که باید این اتفاق را فراموش کنند،و تمام تلاش خود را میکنند که هیچ حرفی از آن نزنند.

· پروسه رسیدگی طولانی است و آزار دهنده و در این پروسه زنها مجبور میشوند بارها اتفاقی را که افتاده است توضیح دهند.زجر این عمل کاملا قابل درک است. و به آن باید هزینه های بالای دادرسی را نیز اضافه نمود.

· عدم وجود مدارک کافی نیز در اکثر موارد زنان را با ترس و بی انگیزگی در مراجعه به محاکم روبرو میکند.

اما درنهایت باید دقت داشت شاید اعمال مجازات در مورد فرد متجاوز کمی به ایجاد آرامش کمک کند.علاوه بر اینکه از زنان دیگری که در معرض این خطر هستند حمایت میکند.بنابراین پیگیری قضایی قطعا از اهمیت زیادی برخوردار است.

از مهمترین مراحل اقدام قضایی بعد از تجاوز مراجعه به پزشکی قانونی است.آنچه در این خصوص اهمیت زیادی دارد از دست ندادن زمان است زیرا شاید آثار کبودی و یا زخم تا مدتها روی بدن باقی بماند اما آثار منی در واژن فقط چند روز وجود دارد که در آن صورت امکان تشخیض دی ان ای را فراهم می سازد و به راحتی مجرم را به دست قانون گذار می سپارد.

مراچعه به وکلا و مشاوران حقوقی نیز قطعا باید صورت بگیرد تا بتوان بهترین راه و شیوه را برای طرح دعوی و بیان اظهارات در دادگاه پیدا کرد.علاوه بر اینکه در بسیاری موارد متجاوزان زنان را به شدت تهدید میکنند تا مبادا آنها اقدام به طرح شکایت کنند و وکلا و مشاوران میتوانند به راحتی از وقوع این تهدیدها جلوگیری نمایند.

در این میان باید دقت کرد از آنجا که آسیب روحی تجاوز بسیار از آسیب جسمی آن بیشتر است مراجعه به روانشناسان و روانپزشکان به هیچ عنوان نباید نادیده گرفته شود.این مشاوره ها کمک میکند تا زنها هم با ترس خود از متجاوز روبرو شوند و هم از آبروریزی در محیطهای اجتماعی و خانوادگی نترسند.

یک عامل مهم را هم نباید فراموش کرد و آن برحورد اطرافیان و حمایت از شخص آسیب دیده است.اینکه زنی که مورد تجاوز قرار گرفته بداند از سوی خانواده خود طرد نمیشود و آنها اورا مقصر نمیدانند میتواند کمک زیادی به پروسه مقابله با متجاوز بنماید.

در این میان قطعا جای حمایتهای قانونی بسیاری خالی است.اینکه هنوز در قوانین ما بخش عمده مجازات تنها به پرداخت مهر المثل در صورت از بین رفتن پرده بکارت بر میگردد و زنای به عنف که مجازاتش اعدام است در بسیاری از موارد قابل اثبات نیست.

از سوی دیگر قوانین ما هیچ تفاوتی میان انواع آزار و اذیتهای جنسی قائل نشده است و اغلب موارد آن به هیچ عنوان در قانون به عنوان جرم مستقل شناسایی نشده اند.همچنین حمیاتهای معنوی بسیار کمی از زنان قربانی میشود.این زنان که معمولا از سوی خانواده طرد میشوند ،هم نیاز به حمایتهای مالی دارند و هم حمایتهای پزشکی و درمانی.اما متاسفانه در ایران جای این نوع حمایتها بسیار خالی است.

تعرضهای جنسی .....نداشتن دانش لازم

2011-06-17T16:22:00.001+04:30

از روزی که پست قبلی را نوشتم سیل داستانها و ماجراهای مختلف با موضوع آزار و اذیت جنسی بود که سرازیر شد.هر کس به نوعی تجربه ای داشت که آنرا برایم نوشته بود و یا گفته بود.شاید روزی با کسب اچازه از انها ماجراها را بنویسم اما آنچه اکنون میخواهم در باره آن بنویسم نقطه مشترک بسیاری از این تجارب است. "ناآگاهی".

زنان جامعه ما بیشترین آسیب را از نظر جنسی به دلیل نداشتن اطلاعات کافی در مسائل جنسی میخورند.آنقدر سخن گفتن از این موضاعت در جامعه ما تابو شده است که بسیاری حتی پرسیدن را هم مجاز نمیدانند.زنانی هستند که وقتی به پزشکی مراجعه میکنند به بهانه های واهی به آنها گفته میشود باید سیستم جنسی آنها مورد معاینه قرار بگیرد و آنها نیزاز آنجا که نمیدانند بعضا میپذیرند.دخترکانی که از ترس از دست دادن بکارت از انجام بسیاری از فعالیتهای ورزشی خودداری میکنند،زنانی که جز مایملک خانواده شوهر محسوب میشوند و باید از هر مردی که انها میخواهند تمکین کنند.زنانی که برای رسیدن به آرزویی باید تسلیم خواسته مرد رمال و دعا نویس شوند.زنانی که انقدر محو قدرت یک مراد میشوند که سوءاستفاده چنسی پنهان در پس آن اعتقادات را نمیبینند،زنی که تصور میکند باید نیاز حنسی همسرش را در هر حالی و به هر شیوه ای برآورده سازد...همه و همه نشات گرفته از ناآگهی است.

نه مجله ای داریم که از آموزشهای جنسی در آن خبری باشد و نه در شبکه های تلویزیونی سخن گفته میشود.در محافل خانوادگی سخن گفتن یا حرام است یا منجر به دادن اطلاعات اشتباه میشود.آموزشهای قبل از ازدواج هم که تنها مربوط به راههای پیشگیری از بارداری است.گویی تنها هدف ازدواج تولید مثل است.

نمیدانم چرا تصور میکنیم انکار این مسائل سبب میشود دختران و پسران روابط جنسی را تجربه نکنند اما میدانم آنچه در عمل با آن مواجهیم چیزی خلاف این است.جامعه ای داریم سرشار از انواع سرکوبها جنسی که بیشترین آسیبش را به زنان این جامعه وارد میسازد.

تنها دریچه ای که برای سخن گفتن وجود دارد این روزها دنیای مجازی است که هم مخاطبان اندکی دارد و هم گروه مخاطبش قشر خاصی از جامعه هستند و به اینها مشکل فیلترینگ را هم باید اضافه کرد.اما در همین دنیای مجازی آنها که به دور از لودگی بنویسند هم کم هستند و در نتیجه میزان اطلاعات علمی و دقیقی که وارد جامعه میشود بسیار اندک است.در این میان نقش سخن گفتن از تجارب ناخوشایندی مانند تجاوز را نباید نادیده گرفت زیرا سبب میشود تا دیگران از خطرات پیش رو اگاه شوند و اندکی بیشتر احتیاط کنند.

پی نوشت1:به نظرم میرسد از تنها ابزاری که اکنون در اختیارمان هست بیشترین استفاده را ببریم و با نوشتن در دنیای مجازی سطح دانش جنسی را بالاتر ببریم.

پی نوشت2:در پست بعدی باید از نکاتی بنویسم که انها که مورد تجاوز واقع میشوند باید به کار بگیرند تا بتوان رسیدن به عدالت و مجازت متجاوز را تسهیل کرد.

تجاوز.....به جسم یا به روح؟

2011-06-11T22:20:00.000+04:30

"دخترک معماری خوانده است.برای چند شرکت طراحی میکند.آن روز هم رفته است تا طرحهای جدیدش را به مدیر یکی از این شرکتها نشان دهد.به اصرار آقای مدیر نوشنیدنی میخورد...و یعد از آنرا به یاد نمیآورد.میگوید صحنه های بسیار مبهمی را یاد دارد که مرد به روی او خم شده است.و چند دستمال کاغذی مچاله شده...به هوش که میآید گیج است.بدون آنکه بداند چه اتفاقی افتاده خود را به خانه میرساند و به رختخواب میرود و میخوابد.فردا بعد از هوشیاری ،به دلیل خونریزی به دکتر مراجعه میکند و میفهمد که پرده بکارتش از بین رفته و صحنه های مبهم دیروز به او میفهماند چه اتفاقی افتاده است.

از ترس به خانه پناه میبرد و علیرغم درد زیاد چیزی به خانواده نمیگوید و بعد از گذشت یک ماه خود را راضی میکند تا برای شکایت اقدام کند....."

تا اینجا را که تعریف میکرد تاسفم از نامردی مردمان اطرافمان بود اما در ادامه آه می کشیدم از:

مردی که به خود این اجازه را داده است که حتی عمل خود را انکار نکند و در مقابل به او پیشنهاد مبلغ بسیار اندکی پول بدهد.

مادری که هنوز باور نکرده است دخترش بی تقصیر است و پدری که حتما اینقدر با غیرت است که دخترک جرات نمیکند بعد از یکسال چیزی به او بگوید.

دوستی که وقتی برای گرفتن نظریه کارشناسی به پزشکی قانونی مراجعه کرده اند به او گفته است اینکار را نکن زیرا ممکن است سابقه تو در اینجا حفظ شود و بعدها شوهر آینده ات از ماجرا مطلع شود.

خانم دادیاری که به او اجازه صحبت نداده است و حرفهای پراکنده و از سر ضعف او را به سخره گرفته است و با مرد متجاوز همدردی نموده است.

وکیلی که وقتی او میخواسته طرح شکایت کند به او گفته است تا در شکایت خود نگوید برای کار به آنجا رفته است که از نظر او این امر وجاهت ندارد و در عوض بنویسد مرد به او وعده ازدواج داده است و اینچنین اورا اغفال کرده است.

قانونی که در آن اثبات تجاوز به عنف آنقدر مشکل است که دخترک فقط امیدوار است بتواند زنای با اکراه را اثبات کند.

دخترک از این جامعه نا امید است و تنها امیدش رفتن از اینجاست به جایی که بتواند درسش را ادامه بدهد و زخمهایش را در آرامش التیام بخشد.

همه و همه را شنیدم و نمیدانستم کدام را مقصر بدانم.کدام را به باد ناسزا بگیرم و خشمم را بر سر که خالی کنم.

خستگی

2011-06-06T11:12:00.001+04:30

12-13 ساله که بودم گاهی از مدرسه به خانه خاله جانی میرفتم که نزدیک بود و ناهار را آنجا میخوردم.خوب یادم هست که از آنجا که میدانست من کتلت دوست دارم خیلی از مواقع برایم آماده میکرد.بعضی روزها وقتی می رسیدم در حال سرخ کردن کتلتها در ماهی تابه بود ..میرفتم دستهایم را میشستم و میامدم کفگیر را میگرفتم و میگفتم "اجازه بده من سرخ کنم" و بعد شعله گاز رو کم میکردم و منتظر میشدم تا کتلتها آرام آرام سرخ شوند...خاله همیشه میگفت" کتلتهایی که تو سرخ میکنی خیلی خوشمزه تر میشن،چون تو با شعله کم سرخ میکنی اما من حوصله اش رو ندارم" ..و من همیشه از خودم میپرسیدم چرا خاله حوصله ندارد؟....
.
.
.

و دیشب من همان زنی بودم که حوصله نداشت و منتظر بود کسی بیاید و بگوید بگذار من سرخ میکنم و بعد شعله گاز را کم میکرد.

قصه پر غصه زنها

2011-05-21T20:03:00.001+04:30

گاهی باید به اشکهایت بگویی نریز..به لبهایت بگویی لبخند بزن...و تمام تلاشت را بکنی تا پر نشاط و انرژِی ،امید بدهی به زنی که روبریت نشسته است و هی بغضش را فرو میدهد و هی اشکهایش را قبل از ریختن با دستمال پاک میکند.
.
.
باید مدام به او بگویی اعتماد به نفس داشته باشد.
بگویی شوهرش که از افراد بسیار با نفوذ و نزدیک حکومت است نمیتواند کاری بکند.
بگویی خانواده ات اگرچه تو را نپذیرفته اند اما کار عجیبی نکرده اند زیرا در ایران بسیاری از خانواده ها بعد از طلاق در را به روی دخترشان میبندند.
بگویی عاقل بوده است که وکالت در طلاق داشته و همین که توانسته طلاق بگیرد یعنی موفقیتی بزرگ.
بگویی همه تلاشت را میکنی تا کمکش کنی.
اما.
.
خودت میدانی باید بترسد..از این جامعه که هیچ نوع حمایت خاصی نصیب او نمی کند.
از این مردم که هر یک به فکر خود هستند و هیچکس نگران او نیست.
از برادری که از تهدیدهای داماد خانواده ترسیده،
از مادری که نگران حرف مردم است و میگوید شوهرت که قصد خودکشی داشت پس می ماندی و بیوه میشدی..که هزار بار بهتر از مطلقه شدن است.،
از خاله ای که اگرچه شده تنها پناه این روزها اما او هم می پرسد چرا هیچ توشه مالی از آن خانه نیاورده ای؟چرا اینقدر بی سیاست بوده ای که همه چیز را گذاشته و آمده ای؟
از همسری که همیشه میگفته تورا خیلی دوست دارد اما هر بار اضافه میکرده اگر نخواهی بمانی آنقدر نفوذ دارم تا زندگی خود و خانواده ات را تباه کنم.
آری از همه اینها باید بترسد و من فقط باید به او بگویم امیدوار باش..بجنگ و ایمان داشته باشد فردای تو روشن است.

مهارتهای زندگی

2011-05-15T10:15:00.001+04:30

در ماجرای آمنه و مجید هیچکس به اندازه آموزه های اجتماعی ما مقصر نیست.راههای درست زندگی کردن را نیاموخته ایم تا آن زمان که دختری که عاشقش میشویم دست رد به سینه مان زد خشممان را کنترل کنیم..نیاموخته ایم هر کسی حقی دارد در این زندگی و ما را اجازه گرفتن آن حق نیست..جامعه ایرانی هر روزه خشونت را به رخ ما کشد پس ما هم زمانی که نیازش داریم به کارش میگیریم...و نتیجه اش میشود دختری که از ابتدایی ترین حقوق زندگی کردن به سادگی محروم میشود.

اما دخترک نیز در جامعه ای زندگی می کند که نه قبل از این حادثه در برابر تهدیدها از او حمایت کرده است و نه بعدش او را در بر گرفته است...او سالها برای گرفتن حق قانونی اش که قطعا مجازات عامل حادثه بوده در سیستم قضایی بیمار و ضعیف ما گرفتار شده است و از او دختری پر از نفرت ساخته شده .دختری که از همه کینه دارد و قطعا نمیتوان به او خرده گرفت....و در نهایت هم راهی که برای آرامش یافتن از اینکه مسبب قضیه مجازات شده است به او پیشنها میشود خودش عین خشونت است و بعید میدانم ارامشی را به او برگرداند.

کاش کمی تحمل را به ما یاد میدادند..کمی محبت...احترام به نظر دیگران..احترام به حقوق دیگران...کاش کمی کمتر از خشونت میخواندیم و میشنیدم..کاش روحمان فرصت شاد بودن می یافت.

پی نوشت:هیچ تضمینی نیست ما هم اگر جای این دو بودیم کاری متفاوت میکردیم..ما هم در این جامعه رشد یافته ایم.

شهادتش تسلیت باد

2011-05-07T16:15:00.002+04:30

هیچ کاری به تصویری که رسانه های ما از حضرت زهرا ارائه میکنند ندارم...فاطمه (س) برای من الگوی زنی است شجاع که برای اعتقادش در برابر افکار جامعه سنتی ایستاد و عصیان کرد.

ترس

2011-05-04T00:00:00.003+04:30

نمیدانم ترس از پیر شدن را مردها هم تجربه میکنند یا فقط ما زنها اینقدر نگرانش هستیم.

هیچ چیز در طول زندگی ام مرا نترسانده که این چروکهای ریز هر روز بیشتر از دیروز ترس به قلبم می ریزد.

نمیدانم ترس از دست دادن زیبایی است یا ترس از ضعیف شدن...نمیدانم ترس از بیماری است یا ترس از طرد شدن..هر چه هست دارد به کابوسی تبدیل میشود....

زنانگی را در زیبایی تعریف کرده اند برایمان،در خواستنی بودن،در پسندیده شدن ..و زمانی که حس میکنی ممکن است اینها را از دست بدهی یکهو می ترسی از اینکه زنانگی را از دست بدهی ،میترسی که دیگر زنی ستودنی نباشی...

تلاش سختی است اینکه بخواهی پیشرفت در زندگی اجتماعیت را ،پیشرفت در کار و یا رسیدن به اهداف زندگیت را جایگزین آموخته های سنتی کنی...که زنانگی را دوباره تعریف کنی برای خودت و این تعریف جدید را به دیگران هم منتقل کنی.

پی نوشت:متاسفانه اینقدر پراکنده گفتم که شک دارم منظورم را بیان کرده باشم!!!اما نوشتم تا سالهی بعدی اگر بود بخوانم و بدانم حس این روزهایم را.

گواهی بکارت:میخواهم من مالک بدن تو باشم

2011-04-16T10:42:00.001+04:30

اقایونی که از نامزد یا دوست دخترتان میخواهید گواهی بکارت بگیرند هیچ فکر کرده اید آنها هم مانند شما حق داشته اند روابط دیگری را تحربه کنند؟هیچ فکر کرده اید به دنبال تصاحب جسم همسفر زدگیتان هستید؟بر فرض که بکارت جسم داشته باشد با روح او چه می کنید؟کدام مهمتر است؟اینکه زمانی جسمش در احتیار دیگری بوده یا اینکه الان روحش متعلق به شماست؟

خانمهایی که به خواسته نامزد یا دوست پسرتان تن میسپارید به معاینه پزشکی برای گرفتن گواهی بکارت،چرا توهینی را که در پس این خواسته پنهان شده نمی بینید؟چرا تسلیم تفکری میشوید که بدن شما را ملک خودش میخواهد؟چرا نمیبینید میخواهد فاتح بدن شما باشد ؟ چرا نمیبینید بی اعتمادی زیادی را که در این درخواست موج میزند؟چرا میگذارید یک پزشک گواهی دهد به آنچه شما خود میتوانید در موردش توضیح دهید؟

تفکر مردسالارانه شدیدی که در موضوع بکارت زنان موج میزند سبب شده است تا بسیاری از دخترانمان این موضوع را بپذیرند و آن را حق طبیعی مرد و خانواده اش بدانند و در نتیجه بدون هیچ مقاومتی در برابر این خواسته کوتاه می آیند.آنها نیز که باکره نیستند تن به اعمال جراحی بی دلیل و بعضا خطرناکی بسپارند تا بتواند رضایت خاطر خانواده مرد را فراهم آورند.کاش دخترانمان نیز به روابط قبل از ازدواجشان مانند یک گناه که باید مخفی شود نگاه نکنند...

ساده بگوییم

2011-04-10T12:07:00.001+04:30

نمی دانم خود را در زمره فمینیستها محسوب کنم یا نه،یعنی اصولا اصراری به این موضوع نداشته ام اما آنچه همیشه برایم مهم بوده است حمایت از حقوق زنان بوده.همیشه خود را مدافع حقوق زنان دانسته ام.اما مسئله ای که مدتهاست ذهن مرا به خود مشغول نموده این است که واقعا مردان و یا حتی زنان جامعه ما که مطالعاتی در این زمینه ندارند از امثال ما چه تصوری دارند؟چرا زنهای سنتی و یا مذهبی از ما فرار میکنند و مردان فکر میکنند ما به هیچ اصل اخلاقی یا مذهبی پایبندی نداریم؟نمیدانم ما در بیان حرفهایمان کوتاهی نموده ایم یا مخالفان در بیان حرفهایی از دهان ما به شدت قدرتمند عمل نموده اند؟ هر کدام از اینها که باشد نتیجه این شده است که مدام باید در مورد خود رفع سوء تفاهم کنیم و این قطعا نه تنها هیچ کمکی برای رسین به اهدافمان نمیکند بلکه سبب می شود تا مدام دورتر شویم.دلیل عمده اش را این میدانم که از مواضعمان به زبان ساده حرف نزده ایم و این پیچیده گویی سبب شده است دیگران مخالف این فرصت را پیدا کنند تا ما را برای مردم عادی توضیح دهند و در این توضیح دادن آنچه را خود میخواهند اضافه و کم کنند و در نتیجه مردم جامعه ما اینگونه فهمیده اند که آنچه ما میگوییم و می خواهیم یعنی روابط آزادی که در آن هیچ زنی به هیچ اصل اخلاقی پایبند نیست. و ما زنها را تشویق میکنیم تا هر چه بیشتر به آنچه جامعه بی بند و باری می خواند روی اورند.آنها باور نمیکنند در میان زنان فعال حقوق زنان زنهای متاهل بسیاری هستند که از زندگی زناشویی خود راضی هستند؛آنها باور نمیکنند در میان این زنان گروهی میتوانند مذهبی باشند،انها باور نمی کنند بسیاری از این زنان به اصول اخلاقی پایبندی دارند...و در نتیجه زنهای سنتی یا مذهبی از ما دوری میکنند مبادا آنها را به انچه دوست ندارند تشویق کنیم و مردان آنها به ما روی می آورند زیرا تصور میکنند هر پیشنهادی را میتوانند با ما مطرح کنند. باید ساده تر سخن بگوییم.برای مخاطب عادی جامعه بنویسیم.کمی بیشتر از خودمان، آرزوهایمان،اهدافمان و مبارزاتمان بگوییم.و بگوییم جامعه ای که ما میخواهیم هیچ زنی را در خطر قرار نمیدهد و به هیچ مردی فرصت بی نظیری نمیدهد.

ساده بگوییم

2011-04-10T12:07:00.000+04:30

حجاب اجباری ناشی از قانون یا ناشی از فرهنگ

2011-04-02T11:43:00.002+04:30

در دبی هیچ اجبار قانونی برای داشتن حجاب وجود ندارد.اما من هیچ دختر عرب (که توریست نباشد)ندیدم که حجاب نداشته باشد.زنان آنجا از سه نوع پوشش استفاده میکنند:اولی که رایجترین بین زنان میانسال است پوشیه کامل است.یعنی زنانی سیاه پوش که شما بعضا چشمهایشان را هم نمیبینید.دوم زنانی که شالهای بلند سیاه و مانوتهایی عبا مانند میپوشند که صورتشان کاملا باز است. و سوم که مخصوص اکثر دختران جوان آنجا بود همین شال و مانتو بود اما با این تفاوت که بیش از نیمی از موها بیرون بود و صورتشان را هم آرایش بسیار غلیظی پوشانده بود.این دختران جوان را در بسایری از رستورانها و مراکز خرید بسیار گران قیمت دبی به وفور میدید.در بسیاری از موارد شالهایشان از سرشان می افتاد و بعد از چند دقیقه و بدون هیچ عجله آنرا کمی به سر می کشیدند.

تا جایی که میدانم در دبی هیچ اجبار قانونی برای داشتن حجاب وجود ندارد. پس تلاش این دختران برای داشتن همین نیمه حجاب برای چه بود.؟

حدس من میگوید فشار فرهنگی حاکم بر جامعه اجازه نمیدهد تا این دختران انگونه که میخواهند لباس بپوشند و این فشار اینقدر زیاد است که فضایی شبیه به کشور ما که حجاب اجبار قانونی دارد را ایجاد نموده است.دخترانی که شالها و مانتوهای یکدست مشکی را به شکلی عاریه ای به دنبال میکشند بدون اینکه هیچ حس تعلقی به آن داشته باشند.و از آرایش بسیار غلیظ برای جلب توجه کمک میگیرند.

چرا باید از حقوق زنان دفاع کنیم

2011-03-06T16:37:00.000+03:30

به بهانه 8 مارس مطالب زیادی مینوسند. من اما می خواهم خیلی ساده و نه با یک زبان حقوقی بگویم چرا از حقوق زنان دفاع می کنم و یا چرا فمینیست هستم،نمی دانم چرا بسیاری از زنان با اینکه به آنها بگویی مدافع حقوق زنان هستی مشکل دارند؟نمیدانم چرا برخی از زنها می گویند ما به این مسایل فکر نمیکنیم و کاری به این حرفها نداریم؟برای من خیلی ساده است تا جایی که غیر از این بودن معنایی ندارد:
چگونه میتوان به یاد نیاورد کودکیمان را و رنج دختر همسایه را که پدرش بیشتر از دبستان به او اجازه درس خواندن نداد؟دخترکی که برادرانشان از بسیاری از امکانات بهره مند بوده اند اما خودش به خاطر دختر بودن از بسیاری از اینها محروم شده است.دختر دیگری که خیلی سریعتر از سنش رشد کرده است و پیش از انکه چیزی از دنیای اطراف بداند میدانسته که به عقد پسر عموی خود در خواهد آمد و این سرنوشت اوست.
چگونه میتوان نوجوانیمان را به یاد نیاوریم که در مدرسه و خانواده و اجتماع به ما می آموختند زنانگی یعنی شرم،یعنی حیا.یعنی باید از نشانه های بلوغت شرمسار باشی.که نپرسی پیریود شدن یعنی چه.و یا اگر پرسیدی بدانی که نباید در باره آن حرف بزنی.اما بلوغ برای پسران نشانه مردی بود.هیچ خجالت و شرمی هم در پی نداشت.نوجوان که میشدی دیگران نباید در خیابان بلند میخندیدی یا تند میدویدی،نوجوان که بودی عشقت را به پسران دور و بر یا باید سرکوب میکردی و یا اگر جسارت ابرازش را داشتی نیاموخته بودی که چگونه مدیریتش کنی.آخر دختر نوجوان را چه به عشق.در درسهای مدرسه به تو می آموختند که بچه داری چگونه است و آشپزی را تجربه میکردی.از همان زمان نقشهای کلیشه ای جنسیتی را به ما القا کرده اند و ما پذیرفتیم و چیز دیگری را تحربه نکردیم.
در زمان رفتن به دانشگاه باید رشته ای را انتخاب میکردیم که مناسب یک دختر باشد .بماند که در برخی از رشته ها حق انتخاب هم نداشتیم.اخر دیگران تصمیم گرفته بودند که اینها برای زنان مناسب نیست.هیچ دختری خودش عقلش نمیرسید و ممکن بود بر خلاف مصلحتش تصمیم بگیرد.پس قبلا به جای ما تصمیم ها گرفته شده بود و تصمیم گیرندگان یا قانونگذاران بودند یا عرف.
جوانی که آغاز شد و به دانشگاه که رفتیم دو گروه بودیم یا آنها که منتظر بودند ازدواج کنند یا انها که از ازدواج فرار میکردند .گروه اول آموخته بودند هویتشان تا پیش از ازدواج کامل نمیشود و گروه دوم ازدواج را مانع ادامه تحصیلشان میدانستند.در هر حال هر دو از موضع انفعالی به دنبال سرنوشت میرفتیم.هیچکدام نمیدانستیم میتوان سرنوشت را جور دیگری رقم زد.پسران اما بی دغدغه ازدواج و حرف این و آن به دنبال لذت بردن از زندگیشان بودند.آنها نه از دیرشدن ازدواجشان میترسیدند و نه از اینکه ازدواج مانعی باشد برای ادامه تحصیلشان.
ازدواج که کردیم دریافتیم که ما صلاحیت پایان دادن به رابطه را نداریم.این مرد زندگی ماست که میتواند تعیین کند تا کی باید با او زندگی کنیم.اوست که تصمیم میگیرد ما کار بکنیم یا نه؟درس بخوانیم یا نه؟از در خانه بیرون برویم یا نه؟و علاوه بر اینها باید مراقب رفتار خود هم باشیم تا مبادا این مرد زندگی ناراضی باشد و قصد ازدواج دیگری به سرش بزند.
مادر که میشوی در می یابی از مادر شدن رنج و سختی نصیبت میشود و عشقی مادرانه که دیگران از آن سوءاستفاده میکنند.اما حضانت فرزندت با پدر است(او که نامش بر فرزندت نهاده شده است)،اوست که تصمیم میگیرد کودکت کجا زندگی کند،کجا درس بخواند، و آینده اش چگونه رقم بخورد.
وارد محیط کار که شدیم دیدیم زنها را در بسیاری مشاغل راحتر میپذیرند زیرا افراد کم توقعتری هستند.زیرا میتوان کار بیشتری به آنها سپرد و دستمزد کمتری به آنها پرداخت.از آن طرف در بسیاری مشاغل پذیرفته نمیشوند زیرا نمی توان به آنها اعتماد کرد آخر زن هستند و مگر چقدر میتوان به زنها کاری در این حد تخصصی و پیچیده را سپرد.
به اینها میتوان هزاران هزار دلیل دیگر اضافه کرد: اینکه زنها از کودکی جز مایملک مردی که گاهی پدر است و برادر و گاهی همسر شمرده میشوند.اینکه در محیط اجتماعی از بسیاری حقوق محروم میشنود فقط به دلیل جنسیتشان(نمی توانند موتور سوار شوند،نمی تواند به راحتی دوچرخه سواری کنند،نمیتواند به ورزشگاه بروند و ورزش مورد علاقه اشان را ببیند و .......)اینکه عرف آنها را به دلیل زن بودن مورد قضاوت قرار میدهد:نحوه خندیدن،راه رفتن،حرف زدن و ...
این دلایل تمام نمیشنود متاسفانه اما از حوصله خواننده هم بیشترمی شود.
می خواهم بگویم بسیاری از ما شاید خود اینها را تجربه نکرده باشیم اما نمی توانیم منکر آن شویم که در اطرافیانمان دیده ایم و شنیده ایم.برای فمنیست بود نباید خودت مورد ظلم واقع شده باشی فقط کافی است که فکر کنی. و درد دیگران را درد خودت بدانی.باور کنی زن یا مرد بودن علیرغم تفاوتهای جسمانی تفاوت حقوق به دنبال ندارد.زن هم باید حق انتخاب داشته باشد :حق انتخاب همسر،حق انتخاب رشته تحصیلی،حق انتخاب شغل،حق انتخاب پوشش،حق انتخاب تفریح، و به طور کلی حق انتخاب چگونه زندگی کردن.باور داشته باشی چیزی به نام ذات زنها و مردها که سبب شود تو را از حقوقت محروم کند وجود ندارد.
برای تغییر این باورها باید تلاش کرد .گاهی باید جنگید . و من نمیفهمم آنها را که از این جبهه فرار میکنند.کاش تلاش کنیم دنیای بهتری در انتظار دخترانمان باشد که قطعا سبب میشود پسرانمان هم زندگی بهتری را تجربه کنند.

تولدت مبارک خانه تنهایی هایم

2011-03-01T21:22:00.000+03:30

6 روز پیش این وبلاگ سه ساله شد و همانگونه که در تولد دوسالگی هم گفتم که از خودم متعجبم که به نوشتن ادامه دادم و در میانه راه رها نکردم.
اینجا برایم خانه ای بود که در آن نیازی نبود لباسی بپوشم.خانه ای که دیوارهایش شیشه ای بود و پنجره هایش پرده نداشتند.و این یعنی من در این خانه آرامشی را تجربه می کردم که بیرون از آن دریغ میشد از من.
گرچه این روزها خوانندگانی که مرا به شکل شخصی می شناسند بیشتر شده ، اما تلاش کردم این امر حجاب نشود برایم.تلاش کردم خودم باقی بمانم و چیزی مانع نوشتتم نشود.
این خانه را دوست دارم.و میدانم این دوست داشتن را تا حد زیادی مدیون آنها هستم که مرا به نوشتن تشویق می کنند،آنها که مطالبم را علیرغم قلم ضعیف و غلطهای املایی زیاد میخوانند و نظر میدهند.
و به ویژه دوستان خاصی که هر بار گفتم می خواهم درباره فلان موضوع بنویسم ولی دستم به نوشتن نمی رود ،مرا به شدت تشویق کردند که باید بنویسم ،که اگر نبودند بسیاری از این پستها نوشته نمیشد.
امیدوارم همیشه این خانه باقی باشد.و این خودم را از حس زیبای داشتنش محروم نکنم.

سالگرد آغاز زندگی دو نفره

2011-02-26T11:15:00.000+03:30

یک دهه گذشت امروز از آغاز نقش همسری من.و من دیگر آن دختر 19 ساله ساده و آرام روزهای اول زندگی مشترک نیستم.امروز زنی هستم که هم به دلیل گذشت این زمان زیاد از زندگی متاهلی و هم به دلیل نوع کارم و ارتباط با زندگی های مشترک بسیاری از خانواده ها، احساس می کنم تجربه زیادی دارم که هیچکدامشان در زمانی که برای ازدواج تصمیم میگرفتم همراهم نبود.
آن روزها مانند بسیاری از دختران جوان با اعتقادات قوی مذهبی، تصورم بر این بود که برای زندگی مشترک اول از همه باید از لحاظ مذهبی همانند هم فکر کنیم.و این البته تا حد زیادی به دلیل تعامل خاص مذهب و سیاست در جامعه ما شامل اشتراک در دیدگاههای سیاسی هم میشد.
عامل دومی که من فکر می کردم نقش زیادی خواهد داشت عشق بود.تصورم از ازدواج نشستن در کنار دریا و تماشای غروب خورشید بود زمانی که دست همسرت در دست توست.
و جز این موارد عامل دیگری را در خوشبختی مهم نمیدانستم.
این روزها اما آموخته ام آن دو عاملی که من مهم می پنداشتم می توانند کمترین نقش را در خوشبختی ایفا کنند.اکنون که 29 ساله شده ام ،5سال است وکالت میکنم ،و 5 سال است تجربه مادری دارم ،میدانم اولین عامل خوشبختی احترام متقابل است،احترام به همسر و پذیرش او با تمام خصوصیاتش.مهم نیست از لحاظ سیاسی یا مذهبی مانند هم فکر میکنیم مهم این است که به عقاید هم احترام بگذاریم.
این روزها در یافته ام عشق چند سال بیشتر دوام ندارد ،آنچه به آن نیازمندیم محبتی عمیق است که تلاش کنیم هر روز بی دریغ نثار هم کنیم.توجه به خواسته های یکدیگر و حمایت از آرزوها از مهمترین شیوه های ابراز این محبت است.
این روزها میدانم برای ازدواج باید واقع بینانه تصمیم گرفت.باید زمان زیادی قبل از ازدواج با هم بود تا به اشتراکات پی برد.تفاوتها را درک کرد.قطعا چند جلسه صحبت کردن(در محیط خانواده یا حداکثر 2-3 بار رستوران رفتن) ،آنچنان که درون خانواده های مذهبی یا سنتی مرسوم است راهی مناسب نیست.
19 ساله که بودم ازدواج برایم تقسیم تمام زندگی بود با کسی که همسرت میشد.اما امروز میدانم حریم خصوصی هرکسی باید حفظ شود،باید از هم فاصله بگیریم تا همیشه با هم بمانیم.تا اکسیژن کافی برای تنفس هر دو نفر باقی بماند.
و می دانم ازدواج آنقدر مهم است که تنها برای آنکه اطرافیانمان ازدواج کرده اند،یا برای اینکه سن ما از آنچه عرف تعریف می کند بیستر شده است،یا برای فرار از تنهایی و یا چون اعتقادات مذهبی راه دیگری برای تعامل با جنس مخالف برای ما تعریف نکرده، نباید در موردش تصمیم گرفت.
پی نوشت:در حال نوشتن این مطلب به ذهنم رسید احتمالا تنها کشوری هستیم که بسیاری از جوانانمان در انتخاب همسر به اشتراک دیگاه سیاسی هم فکر می کنند.!!

بیماری بی احساسی

2011-02-19T17:42:00.001+03:30

اینقدر از احساسات زنانه شنیده ام که این روزها که خالی از هر احساسی ام شک کرده ام به بودنم،به زن بودنم،مادربودنم...
غم و شادی،ترس و بی پروایی،عشق و نفرت همگی برایم لحظه ای بیشتر پایدار نیستند..... سریع میشوم ادمی که هیچ چیز را حس نمی کند. نمیدانم چه بیماری است،اما گاهی دوستش دارم و گاهی از آن فرار می کنم.
حسنش این است که درگیر هیچ چیز نمی شوی اما مساله آنجاست که به انسان بودن خود شک می کنی.از اعدام می خوانی،از کشتن میشنوی،بر سر هر 4راه چندین کودک منجمد از سرما میبینی و همه سبب می شود تا لحظه ای مکث کنی،حتی بغض کنی و اشک بریزی.اما لحظه ای بعد خودت هستی بدون تمام آن بعضها و اشکها.
دوست داشتنی ها هم همینگونه می آیند و میروند و تو میبینی چه سریع به نبودنشان عادت می کنی .گویی هر گز نبوده اند.
میترسم از خود اینگونه ام.می ترسم .

فراموشمان نشود

2011-02-13T12:04:00.000+03:30

جبر زمانه شامل موارد زیادی میشود:کار و دغدغه معاش،ازدواج و زندگی مشترک،بیماری، و بسیاری دیگر.
این جبر باعث میشود بسیاری از افراد علایق و سلایق شخصیشان را فراموش نمایند.و این موضوع برای زنها به مراتب پررنگتر اتفاق می افتد.
زنهای متاهلی که بیرون از خانه کار می کنند اگر مادر هم باشند این حس را خوب می فهمند.روزی چشم باز می کنند و می بینند یادشان نمی آید آخرین کتابی که خوانده اند چه بوده،آخرین فیلمی که دیده اند!آخرین مطلبی که نوشته اند!آنها خودشان را و آنچه را فقط و فقط به خودشان متعلق است از یاد برده اند.حل شده اند در گرفتاریهای روزمره.در مشغله های زندگی.عده ای از آنها می خواهند اینگونه باشند که تعریفشان از مادر بودن و زن بودن همین است:فداکاری،غرق شدن و فنا شدن.عده ای دیگر اما نمی خواهند، آنها ناخواسته و به مرور به این درد گرفتار شده اند.
دوستان اینچینی بسیار داشته ام.دوستانی که حسرت روزهایی را می خورند که کتاب می خواندند، می نوشتند،سینما و تاتر میرفتند.و این روزها فقط حسرت را تجربه می کنند.
به این دوستان همیشه گفته ام برای همسر و مادر خوب بودن ،برای یک فرد موفق در کار بودن باید اول خودمان باشیم.باید زمان را در اختیار بگیریم،باید اطرافیان را علیرغم تمایلشان همراه سازیم تا برای خودمان وقت داشته باشیم،هرچند کوتاه.این زمان به یادمان می آورد آرزوهایمان را،آنچه می خواستیم بوده باشیم و الان به یاد نمی آوریم.
به شدت اعتقاد دارم نوشتن یکی از این فرصتهاست.باید بنویسیم هرچند احساس کنیم قلم خوبی نداریم،هرچند تصورمان این باشد که کسی نمی خواند و یا برای کسی جالب نیست و ......

FGM(ختنه زنان)

2011-02-07T20:17:00.002+03:30

دیروز روز جهانی مبارزه با ختنه دختران و زنان بود.
برای بسیاری از ما این خشونت بسیار غریبه است.بسیاری تصورشان بر این است که در ایران اتفاق نمی افتند.اما اینگونه نیست و هنوز در برخی شهرهای کوچک و سنتی این عمل را انجام میدهند.ختنه زنان که یکی از مصادیق بارز کنترل بدن زنان است و از جمله خشونتهایی است که توسط "مذهب" یا " فرهنگ" پذیرفته و توجیه شده است.این عمل گرچه شیوه های مختلفی دارد و میزان آسیبی که میرساند هم متفاوت است اما در همه اشکال خود منجر به اختلال در بهره برداری زنان از یک رابطه جنسی میشود و این یعنی آسیب روحی وحشتناک که برای همیشه با یک زن باقی می ماند.کتاب گل صحرا را احتمالا اکثرا خوانده اید اما اگر هنوز اینکار را نکرده اید توصیه می کنم حتما بخوانید.اگرچه از لحاظ روحی شاید تاثیر نا خوشایندی داشته باشد اما لازم است.

شامل الطاف فیلترکنندگان قرار گرفتیم

2011-02-06T13:58:00.003+03:30

به لطف دوستان این آدرس فیلتر شده.
دوستانی که از گودر می خونن این آدرس فید هست:http://zanvarahaee.blogspot.com/feeds/posts/default
اما دوستان دیگه این آدرس جدید هست:www.zanvarahaee1.blogspot.com
هر دو آدرس رو با هم آپ می کنم ایشالا.

نیازجنسی ،غریزه ناشناحته

2011-02-05T01:20:00.008+03:30

یکی از سخترین مسایلی که می توان در جامعه ای مذهبی و سنتی مانند ایران از آن سخن گفت نیاز جنسی زن است.به دلایل بسیار زنان نه تنها از این بعد از نیازشان سخن نمی گویند بلکه بسیاری حتی از فکر کردن به آن هم فرار می کنند.به اقتضای زن بودن و نیز به اقتضای وکالت زنان بسیاری را دیده ام که رابطه جنسی کاملا نا خوشایندی با همسرانشان دارند.زنی که میگفت علیرغم اینکه همسرش با زنان دیگر رابطه دارد اما سه سال است با اوهمخوابگی نداشته،زنی که همسرش قادر به ارضای نیاز او نبود،زنی که همسرش رقتار جنسی خشونت آمیز داشت و بسیاری دیگر.اگر چه این موارد و موارد شبیه را می توان دلیل عسر و حرج دانست و برای طلاق اقدام کرد اما مشکل اصلی اینجاست که این زنان اصولا در دادگاهها از این مشکلات سحن نمی گویند که مگر چقدر می توان یک قاضی مرد را محرم شنیدن خصوصی ترین مسایل زندگیت بدانی و بر فرض هم که بگویند اثبات بسیاری از این موارد با پزشکی قانونی است و متاسفانه تقریبا غیر ممکن.زیرا بسیاری از این موارد اختلالات روحی است و نه جسمی.و البته باید اشاره کرد گاهی اختلالی وجود ندارد و فقط عدم تفاهم در رابطه حنسی است که این مشکلات را ایجاد می نماید.

قانونگذار برای مردانی که با همسرانشان در این رابطه خاص دچار مشکل هستند راهکار پیش بینی نموده است و البته عرف جامعه نیز تا حد زیادی از این امر حمایت می کند.زنان ما وقتی میشنود مردی به همسرش خیانت کرده و همسر دیگری بر گزیده اولین حرفی که می زنند این است که آن زن نمی توانسته خواسته های همسرش را پاسخ دهد.اما بر عکس آن چه؟اگر زنی خیانت کرد چه؟کسی به او حق میدهد؟کسی همسرش را متهم می سازد؟کسی میگوید راه دیگری نداشت؟

زنان ما از نیاز حنسی چیز زیادی نمی دانند(این که می گویم اگرچه بیشتر شامل زنانی میشود با خانواده های بسیار سنتی در شهر های کوچک،اما بسیاری از زنان تحصیلکرده را هم در بر میگیرد)آنها از کودکی می آموزند باید مراقب حرف زدن و راه رفتن خود باشند،لباس پوشیدنشان باید در شان یک دختر باشد ،از وقتی بالغ میشوند حس شرم و گناه به سراغشان می اید.باید سر به زیر راه رفت(انگار همیشه خجالت زده ای)در جمع بلند نخندند،موقع نشستن مراقب باشند و .....دختران جوامع پیشرفته را اگر ببینید تفاوت را در می یابید آنها همیشه با گردنی افراشته،و نگاهی مستقیم راه میروند ولی دختران ما به خصوص در خانواده های سنتی و یا مذهبی افراطی نگاهشان پایین است.آنها به بدنشان افتخار می کنند و از زیباییش لذت می برند اما اینجا بدنی که به سمت زیبایی پیش می رود دردسر تازه ای است که مانع آزادیهای پیشین میشود.
اینها مقدمه این است که زنان ما بدنشان را نشناسند و نیازشان را در نیابند.وقتی ازدواج می کنند عمدتا تجربه جنسی جدی را نداشته اند تا بدانند سلایقشان در یک رابطه چیست و چه نوع رابطه ای را می پسندند.بسیاری از آنها تنوع زیاد روابط جنسی را نمیشناسند و تنها تعریفی که از یک رابطه پیدا میکنند همان است که با همسرشان دارند و چون نوع دیگری را نمیشناسندعلیرغم رضایت باطنی آن را تحمل می کنند.
بسیاری از زنان(و البته مردان) زمانی پی به تمایل جنسی خود به همجنس می برند که دیگر کار از کار گذاشته است و ازدواج کرده اند.
بسیاری از آنها تا سالها بعد از ازدواج نمی دانند معنی ارگاسم چیست و آنها نیز باید تجربه ای مشابه مردان را در هر بار رابطه داشته باشند.برای آنها رابطه جنسی یک رابطه یک طرفه است که وظیفه زنان در آن فقط مفعول بودن است.بسیاری از آنها رفتارهای خشونت آمیزی که در همخوابگی با آن مواجه میشوند را طبیعی می دانند و تصورشان این است که باید بپذیرند و حق اعتراض ندارند.
در جامعه ما تنها دانشی که در این زمینه با زنان و مردان داده می شود در یک واحد درسی به نام تنظیم خانواده بود که تنها به بحث راههای پیشگیری از بارداری می پرداخت( و البته آن درس هم قرار است تغییرات اساسی بکند)
اگرچه در این موارد مردان نیز به همان نسبت از آموزش بهره مند نیستند اما در جامعه مردان چیزی به نام شرم و حیا وجود ندارد.مردان به راحتی تجارب جنسی خود را با اشتراک می گذارند و به این امر افتخار می کنند و بنابراین این آموخته ها را به یکدیگر منتقل می کنند اما زنان تا قبل از ازدواج که به هیچ عنوان حاضر به صبحت در این زمینه نیستند ( که در جامعه ما مگر یک دختر مجرد می تواند نیاز جنسی داشته باشد) و بعد از ازدواج هم کمتر از تجارب ناخوشایند خود سخن می گویند.و علاوه بر این بعد از ازدواج دیگر برای خیلی از زنان اهمیت ندارد که چه اتفاقی می افتد زیرا از نظر آنها هیچ راه برگشتی وجود ندارد.
قطعا نمی توان وجود یک نیاز طبیعی را انکار کرد و در نتیجه باید بدانیم به درستی ارضا کردن این نیاز مانع ایجاد مشکلات بعدی بسیاری خواهد بود.نارضایتی بسیاری از زنان از محیط خانواده و همسرانشان ناشی از این رابطه نا خوشایند است که در اکثر موارد کاملا ناخودآگاه به عدم رضایت از مسایل دیگر میانجامد. و متقابلا اگر بتوان آنرا اصلاح کرد مشکلات عمده ای از روابط زوجین حل میشود.
پی نوشت : قطعا من در مورد تمام زنها حرف نمی زنم و می دانم بسیاری از دختران جوان امروز به ویژه در شهری مانند تهران خوشبختانه اداراک بیشتری نسبت به این مورد دارند.اما تصورم بر این است که هنوز بسیاری از زنان ایرانی که تعدادشان هم کم نیست با این مشکل مواجه هستند.

هر روز محدود تر از دیروز

2011-01-27T12:43:00.004+03:30

این روزها اخبار بسیاری میشنویم که همگی به طرز عجیبی در راستای محدود کردن هر چه بیشتر حقوق اندک زنان جامعه ایران حرکت می کنند.تا دیروز بحث طرح دورکاری زنان بود.و امروز هم خبر از محدود کردن یکی از شروط ضمن عقد است.*

تا پیش از این هم زنانی که همسرانشان اقدام به ازدواج مجدد می نمودند برای طلاق با هزاران مشکل مواجه بودند.مهمترین مشکل پیش روی این زنان عدم وجود راهی برای اثبات این موضوع است.بسیاری از مردان اقدام به ازدواج موقت می نماید و از آنجا که ثبت این ازدواج در قوانین ما اجباری نیست در نتیجه هیچ راهی برای اثبات آن باقی نمی ماند.برخی از مردان با داشتن شناسنامه دیگری اقدام به ثبت ازدواج دوم می نمایند و در نتیجه باز هم مدرکی در دست همسرانشان وجود ندارد.گروهی نیز با هزاران ترفند از تهدید و اجبار اقدام به اخذ رضایت همسر اول می نمایند و راه را برای طلاق همسرمی بندند.

حال در این میان گروه اندکی هم بدون اخذ رضایت همسر اول اقدام به ثبت ازدواج دائم دیگری می نمودند و در نتیجه مجموعه شرایطی که در ضمن شروط ضمن عقد آمده است تا به همسر اول امکان استفاده از وکالت در طلاق را بدهد فراهم می شدو البته منوط به امضای این شروط،آنگاه زن می توانست از همسر خود طلاق بگیرد.

حال قضات محترم دیوانعالی کشور آمده اند و رای وحدت رویه داده اند که اگر مرد بتواند عدم تمکین همسر اول را اثبات نماید زوجه دیگر نمی تواند از وکالت خود استفاده نماید.

زنها به هزاران دلیل ممکن است از همسر خود تمکین ننماید.و از این هزاران دلیل فقط و فقط تعداد اندکیشان در دادگاههای ما پذیرفته شده اند.اما بسیاری از این موارد نه تنها در دادگاهها مسموع نیستند بلکه خود زنان هم از طرح آنها خودداری می کنند و در نهایت به گفتن اینکه حاضر به تمکین از همسرشان نیستند اکتفا می کنند.زنی که به اجبار به عقد همسرش درآمده است،زنی که همسرش به او بی حرمتی میکند،زنی که همسرش رفتارهای جنسی غیر طبیعی دارد،زنی که همسرش هر روز را با زنان متفاوتی میگذراند،زنی که با همسرش تفاهم جنسی ندارد،زنی که هر روز با هزاران بغض و کینه نسبت به همسرش می گذراند و بسیاری زنان دیگر در دادگاه به این دلایل خود برای عدم تمکین اشاره ای می کنند و در برخی موارد اگر هم به ذکر آنها بپردازند قابل اثبات نیستند.

حال این زنان در جامعه ما نه تنها حمایت نمیشوند بلکه مورد ظلم مضاعف هم قرار میگیرند.همسران آنها می تواند با اثبات عدم تمکین که اتفاقا خیلی هم امر پیچیده ای نیست اقدام به ازدواج مجدد نمایند و قانون از همسر اول می خواهد بماند و حضور همسر دوم را نیز تحمل کند.و زندانی ابدی خانه ای شود که شاید برای ترکش مستحق تر از مرد بوده است.

در اینجا به بحث حقوقی در زمینه این رای وحدت رویه نپرداخته ام.تلاشم بیشتر بر این مبنا است که چرا قوانین ما به خصوص در این چند ساله اخیر به سرعت به سمت تضعیف جایگاه زنان جامعه ما می پردازد.چرا هیچکس نمی اندیشد که شروط ضمن عقد از جمله ابزارهای بسیار اندک زنان ایرانی برای خارج شدن از رابطه ای است که اگرچه در آغاز به رضایت آنها احتیاج دارد اما پایانش در اختیار یک شخص قرار می گیرد؟چرا همین شروط را هم با تزلزل روبرو می کنیم تا اندک اعتماد زنانمان به قانون را هم از آنها بگیریم؟زنان جامعه ما در موارد اندکی موفق به اخذ وکالت مطلق طلاق می شوند و در سایر موارد حمایتهای قانونی از آنان در برابر آسیبهایی که یک مرد به عنوان همسر می تواند به انها وارد سازد بسیار محدودند و حالا هر روز اندکی از انها را هم حذف می کننند.

پی نوشت: این آرا وقتی در کنار قوانینی مثل لایحه حمایت از خانواده قرار میگیرند تمایل عجیب قانونگذارن ایران برای تسهیل امر ازدواج مجدد مردان را به رخ می کشند.این همه اصرار برای تسهیل بی بند و باری مردان واقعا برای چیست؟؟؟؟در جامعه ای که به شدت زنان به حغط عفاف و حجاب ترغیب میشوند آیا مردان جامعه هیچ نقشی در حفظ اخلاقیات جامعه ندارند؟؟؟

*پيش از اين در مواردي كه زوجه بدون مانع مشروع از اداي وظايف زوجيت امتناع مي‌ورزيد و زوج با اثبات عدم تمكين وي در دادگاه، اجازه ازدواج مجدد را اخذ مي‌كرد، برخي قضات وكالت زوجه از زوج را در طلاق، محقق و قابل اعمال مي‌دانستند اما برخي قضات اين وكالت را منتفي و غيرقابل اعمال تلقي مي‌كردند.
به گزارش ايسنا، هيات عمومي ديوان عالي كشور با صدور راي وحدت رويه شماره 716 كه در روزنامه رسمي نيز منتشر شده، اعلام كرد كه وكالت زوجه براي طلاق در اين موارد قابل اعمال نيست.
این مطلب در سایت هم سری منتشر شده است.